ΣΤΡΟΥΜΦΑΚΙΑ

 

Στρουμφ: 50 χρόνια ιστορίαςΤα 50ά Στρουμφογενέθλια θα γιορταστούν με σειρά εκδηλώσεων στις Βρυξέλλες και στην ΕυρώπηΤι είναι μπλε και φοράει άσπρο καπέλο; Τρεις γενιές παιδιών ξέρουν, φυσικά, την απάντηση: "Τα Στρουμφάκια!". Τα εξαιρετικά δημοφιλή μπλε πλάσματα με την δική τους μοναδική Στρουμφογλώσσα δημιουργήθηκαν από τον Πιερ "Πεγιό" Κυλιφόρ, έναν σκιτσογράφο γεννημένο στις Βρυξέλλες (1928-1992). Τα Στρουμφ έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση σε ένα κόμικ που δημοσιεύθηκε στο Βελγικό περιοδικό Spirou την 23η Οκτωβρίου 1958. Οι αναγνώστες λάτρεψαν αμέσως τα χαρωπά μπλε πλάσματα που ζούσαν σε σπίτια σαν μανιτάρια μέσα στο δάσος, με αποτέλεσμα η σύνταξη να παραγγείλει μια χωριστή σειρά με αυτά. Το 1975, τα Στρουμφ εμφανίστηκαν στην πρώτη τους ταινία στο Βέλγιο. Η διεθνής επιτυχία τους κορυφώθηκε μετά το 1981, όταν το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC μετέδωσε την πρεμιέρα ενός κόμικ που είχαν παράγει τα στούντιο Hanna-Barbera. Η Στρουμφομανία εξαπλώθηκε σε όλο τον πλανήτη. Με θεατές εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο, τα Στρουμφ απέφεραν τζίρο που παγκοσμίως ξεπερνά τα 5 δισεκατομμύρια δολάρια. Παρότι συμπληρώνουν ήδη 50 χρόνια εφέτος, η δημοτικότητά τους παραμένει ανεπηρέαστη στην εποχή του Διαδικτύου: η αναζήτηση για την αγγλική εκδοχή της ονομασίας τους, smurfs, στο Google επιστρέφει σχεδόν 7 εκατόμμυρια αποτελέσματα. Στέλεχος της IMPS, της εταιρίας η οποία έχει τα δικαιώματα των Στρουμφ, εκτιμά ότι τα ετήσια έσοδα από τις πωλήσεις των βιντεοπαιγνιδιών και συναφών εμπορικών ειδών στην Ευρώπη φθάνουν τα 5-12 εκατομμύρια ευρώ σε ετήσια βάση. Ανάμεσα στις πολυεθνικές που έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για την σύνδεσή τους με τα Στρουμφ είναι οι Ferrero, Haribo, BASF και Henkel, ενώ η αμερικανική αλυσίδα Junk Food επιχειρεί να προσελκύσει τους εφήβους με μπλουζάκια με τα Στρουμφ. Αν και οι εκτιμήσεις διαφέρουν, πιστεύεται πως υπάρχουν περίπου 100 αρσενικά Στρουμφάκια, ένα θηλυκό, η Στρουμφίτα, και ένα μωρό-Στρουμφάκι. Με την εξαίρεση του Μπαμπά-Στρουμφ, του γενειοφόρου πατριάρχη και αρχηγού του χωριού, όλα τα υπόλοιπα Στρουμφ έχουν παρόμοια εμφάνιση. Παίρνουν τα ονόματά τους είτε από την κύρια δραστηριότητά τους, όπως ο εργάτης (Προκόπης), ο Ζωγράφος, ο καλλιτέχνης (Ντορεμί), ο μάγειρας, κ.ά, ή από τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους, όπως ο έξυπνος (Σπιρτούλης), ο τεμπέλης (Χουζούρης), ο φαρσέρ (Χαχανούλης), ο όμορφος (Μελένιος), ο Λιχούδης κ.ά. Οι συγγγενείς του Πεγιό λένε πως αν και ποτέ δεν υπήρξε πολιτικοποιημένος, τα κείμενά του επηρεάζονταν από διαστάσεις της πραγματικότητας. Για παράδειγμα σε ένα επεισόδιο τα Στρουμφάκια συγκρούονταν για τη στρουμφογλώσσα, κάτι που πιστεύεται ότι παρωδούσε τα τεκταινόμενα στο Βέλγιο, που ήταν διχασμένο ανάμεσα στους Γαλλόφωνους Βαλώνους και τους Ολλανδόφωνους Φλαμανδούς. Μια άλλη θεωρία θέλει στο Στρουμφοχωριό να αναπαριστά μια ιδεατή κομμουνιστική κοινωνία.
Οι υποστηρικτές της θεωρίας επισημαίνουν ότι ο Μπαμπά-Στρουμφ φορούσε πάντα κόκκινα και ότι ο ορκισμένος εχθρός του, ο Δρακουμέλ, που ήθελε να μεταμορφώσει τα μικροσκοπικά πλάσματα σε χρυσάφι, αποτελούσε μια μεταφορά του καπιταλισμού. Μια μάλλον σιβυλλική εκδοχή έδινε ο ίδιος ο Πεγιό: έλεγε ότι "κατά βάθος, είμαστε όλοι Στρουμφάκια".

Τομ

Un ragazzo nel far west (ή ΤΟΜ για την ελληνική έκδοση) είναι χαρακτήρας γουέστερν κόμικς ιταλικής προέλευσης, δημιούργημα του σεναριογράφου και εκδότη G.L. Bonelli και του καρτουνίστα

Franco Bignotti, που κυκλοφόρησε ως μηνιαίο περιοδικό στη γειτονική μας χώρα το 1958.
Πρόκειται για την ιστορία του νεαρού Tim Carter, που γνωρίζει τη σκληρότητα του far west από νωρίς και κατατάσσεται στον στρατό, προκειμένου να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη έπειτα από τη δολοφονία του πατέρα του. Πιστός φίλος στις περιπέτειές του, στέκεται ο αφελής συνάδελφός του Dusty.
Η σειρά έφθασε και στην χώρα μας, μέσα από τις σελίδες του ελληνικού Μπλεκ κατά τα έτη 1973-1977, αλλά δυστυχώς ουδέποτε ανατυπώθηκε.

ΤΙΡΑΜΟΛΑ

Τιραμόλα

Ο Τιραμόλα είναι χαρακτήρας κόμικ. Πρωτοσχεδιάστηκε το 1952 σε σενάριο του Ρομπέρτο Ρέντσι και σχέδιο του Τζόρτζιο Ρεμπούφφι. Κυκλοφόρησε σε ομώνυμο περιοδικό. Το βασικό χαρακτηριστικό του ήρωα ήταν ότι το σώμα του ήταν φτιαγμένο από καουτσούκ, κι έτσι είχε τη δυνατότητα να εκτείνει τα μέλη του για πολλά μέτρα έως και χιλιόμετρα. Ο χαρακτήρας ήταν ένα απλό σχέδιο, με μαύρες γραμμές για σώμα, οβάλ πρόσωπο, έναν κύλινδρο για μύτη και ημίψηλο καπέλο.
Τα κόμικς του Τιραμόλα κυκλοφόρησαν στην Ιταλία για αρκετά χρόνια, και υπήρχαν στην αγορά μέχρι τη δεκαετία του '80. Στη δεκαετία του '90 το κόμικ έγινε ξανά της μόδας και κυκλοφόρησε από άλλες εκδόσεις, με νέες ιστορίες και μοντέρνο σχέδιο, χωρίς όμως επιτυχία.
Στην Ελλάδα το περιοδικό πρωτοκυκλοφόρησε το 1970, από τον εκδοτικό οίκο Καμπανά. Στο περιοδικό εμφανίζονταν εκτός από τον Τιραμόλα και άλλοι ήρωες, όπως οι Πέπο και Κάρλο, ο λύκος Πουγκατσώφ, ο ινδιάνος Καριμπού και ο υπερήρωας Μίστερ Ματζέστικ.

ΓΚΟΥΦΥ ΓΚΟΥΦ

Η ιστορία του ΓκούφυΧαρακτήρας των κινουμένων σχεδίων από τον κόσμο του Ντίσνεϊ. Ανθρωπόμορφος σκύλος και κολλητός του Μίκυ Μάους. Ατζαμής, με δόντια αλά Ροναλντίνιο, πλακατζής, «έξω καρδιά», ιππότης με τις κυρίες, αθώος σαν παιδί, ολίγον χαοτικός, αλλά πιστός και πάντα έτοιμος να βοηθήσει τους φίλους του.
Γεννήθηκε στα στούντιο της Ντίσνεϊ και εξελίχθηκε ως χαρακτήρας από τον καρτουνίστα Αρτ Μπάμπιτ. Πρωτοεμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη με το όνομα Ντίπι Ντογκ στις 25 Μαΐου 1932, σε μία ταινία με τον τίτλο «Mickey’s Revue». Ο ρόλος του ήταν μικρός, αλλά το ξεχωριστό γέλιο του δημιούργησε αίσθηση. Ακολούθησαν ρόλοι κομπάρσου σε πέντε ταινίες και στην έβδομη ήρθε η αναγνώριση.
Στο φιλμ «The Orfan’s Benefit», που κυκλοφόρησε στις 11 Αυγούστου 1934, ο Ντίπι Ντογκ ονομάζεται πλέον Γκούφυ, ο ρόλος του είναι μεγαλύτερος και γίνεται μέλος του στενού περιβάλλοντος του Μίκυ Μάους, μαζί με τον Ντόναλντ Ντακ. Σταδιακά, ο Γκούφυ ανεβαίνει στην ιεραρχία των ηρώων της Ντίσνεϊ και αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ταινία «Goofy and Wilbur», που έκανε πρεμιέρα στις 17 Μαρτίου 1939.
Τα επόμενα χρόνια ο Γκούφυ είναι πλέον ένας από τους σταρ της Ντίσνεϊ, επισκιάζοντας ακόμη και τον Μίκυ, που γίνεται το καλό παιδί και δεν εμπνέει τους καρτουνίστες. Αντίθετα, ο συνδυασμός της αδεξιότητας του Γκούφυ και της ηττοπάθειας του Ντόναλντ δημιούργησε ένα εκρηκτικό δίδυμο, που σκορπά άφθονο γέλιο. Ο Γκούφυ παρέμεινε στο προσκήνιο ως τις αρχές της δεκαετίας του ’60 για να υποχωρήσει στη συνέχεια σε μικρούς χαρακτηριστικούς ρόλους κυρίως στη τηλεόραση.
Το 1992 στην τηλεοπτική σειρά «Goof Troop», μας αποκάλυψε για πρώτη φορά το πλήρες όνομά του, Γκούφυ Γκούφ, αλλά και τον νεαρό βλαστό του, τον Μαξιμίλιαν «Μαξ» Γκουφ. Η μητέρα του παιδιού του παραμένει μυστήριο, που μένει να απαντηθεί από τη Ντίσνεϊ. Έτσι, ο Γκούφυ είναι ένας από τους ελάχιστους χάρτινους ήρωες με απογόνους.Ο Γκούφυ επανήλθε στη μεγάλη οθόνη το 1995. Με τον Μαξ πρωταγωνίστησαν στη ταινία «A Goofy Movie» ή όπως προβλήθηκε στη χώρα μας, «Γκουφοταινία».

ΣΚΡΟΥΤΖ ΜΑΚ ΝΤΑΚ

  

Σκρουτζ Μακ Ντακ
Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, γνωστός και απλά σαν Θείος Σκρουτζ είναι φανταστικός χαρακτήρας της Ντίσνεϋ. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παπιά-ήρωες της εταιρίας δεν δημιουργήθηκε στο χώρο των κινουμένων σχεδίων αλλά στα περιοδικά κόμικς. Ήταν ο μεγάλος Καρλ Μπαρκς που τον δημιούργησε το 1947 για τις ανάγκες της ιστορίας Χριστούγεννα στο Βουνό της Αρκούδας με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ Ντακ. Τα κύρια χαρακτηριστικά του Σκρουτζ είναι τα απίστευτα πλούτη του (είναι μακράν το πιο πλούσιο άτομο στον κόσμο της Ντίσνεϋ αλλά και ίσως σε όλο τον κόσμο της φαντασίας - μυθοπλασίας) αλλά και η απύθμενη τσιγγουνιά του.
Ιστορία
Μετά την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα ο Μπαρκς άρχισε να τον χρησιμοποιεί όλο και πιο συχνά και σύντομα έγινε πολύ δημοφιλής αφού οι περιπέτειές του και η αναζήτηση για παραπάνω πλούτη τον έφερναν σε διάφορα μέρη του κόσμου και περίεργες καταστάσεις. Το 1952 απέκτησε το δικό του περιοδικό με τίτλο Θείος Σκρουτζ το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των πωλήσεων των κόμικς στην Αμερική. Ο Καρλ Μπαρκς συνέχισε για πολλά χρόνια να γράφει και να σχεδιάζει ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Σκρουτζ και τα άλλα παπιά και οι περισσότερες από αυτές θεωρούνται πλέον κλασσικές και ανήκουν στα αριστουργήματα της ένατης τέχνης. Το 1994 ο Ντον Ρόσα ολοκλήρωσε το βραβευμένο του κόμικς Ο Βίος και η πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ το οποίο αφηγείται σε 12 κεφάλαια όλη την ιστορία του ήρωα από τα παιδικά του χρόνια έως τη στιγμή της πρώτης του παρουσίασης στο κοινό με την ιστορία "Χριστούγεννα στο Βουνό της Αρκούδας". Έκτοτε ο Σκρούτζ έγινε ένας από τους κύριους χαρακτήρες των Κόμιξ και συνοδεύεται πάντοτε με την τυχερή του δεκάρα.
Αντιπάλοι
Ο Σκρούτζ κατά την διάρκεια της περιπλανήσεώς του στον κόσμο, γνώρισε πολλούς οι οποίοι εποφθαλμιούν να κλέψουν τα χρήματά του όπως ο Σκληρόκαρδος Χρυσοκούκης, Ολλανδός ο οποίος γεννήθηκε στην Νότιο Αφρική καθώς επίσης και ο Τζων Ρόμπαξ , ο οποίος σπαταλά άσκοπα την περιουσία του. Ο μεγαλύτερός του όμως εχθρός είναι η σατανική μάγισσα Μάτζικα Ντε Σπέλ. Η Μάτζικα έβαλε ώς σκοπό της ζωής της να κλέψει την τυχερή δεκάρα του Σκρούτζ και, λιώνοντάς την, να αποκτήσει το άγγιγμα του Μίδα και έτσι να γίνει η πλουσιότερη μάγισσα του κόσμου. Γι'αυτό τον λόγο ο Σκρούτζ έχει εξοπλίσει το θησαυροφυλάκιο του με χιλιάδες αντιμαγικά μέτρα.
Ο Σκρουτζ στις Ελληνικές εκδόσεις
Ο Σκρουτζ παρουσιάστηκε στο Ελληνικό κοινό από πολύ παλιά και είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του περιοδικού Μίκυ Μάους όπως και άλλων περιοδικών της Ντίσνεϋ. Από το 1988 με την κυκλοφορία του περιοδικού Κόμιξ το ελληνικό κοινό ήρθε σε επαφή και με τα κλασσικά αριστουργήματα του Καρλ Μπαρξ αλλά και των διαδόχων του, κυρίως του Ντον Ρόσα. Ο "Βίος και η πολιτεία του Σκρουτζ" αφού δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό αυτό σε συνέχειες, κυκλοφόρησαν το 2004 σε έναν τόμο από τις εκδόσεις Νέα Ακτίνα Α.Ε. Το 2006 κυκλοφόρησε και ο συμπληρωματικός τόμος "Βίος και πολιτεία: Τα χαμένα επεισόδια".

ΑΓΟΡΙ (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ)

Το εβδομαδιαίο περιοδικό κόμικς Αγόρι αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες παρουσίες στο χώρο των νεανικών εκδόσεων που απευθύνονταν κυρίως σε αγόρια, κυκλοφορώντας σχεδόν για μία εικοσαετία.
Πρωτοεμφανίσθηκε ως Δυναμικό Αγόρι (τίτλος της πρώτης περιόδου ζωής του) το 1975 και διατηρήθηκε έως τις αρχές της δεκαετίας του '90. Στο περιοδικό παρουσιάσθηκαν σειρές κυρίως Βρετανικών και αμερικάνικων κόμικς με πιο χαρακτηριστικές τις ιστορίες του "Ελ Ζαμπάτο", του "Δικαστή Ντρέντ" και του "Roy of the Rovers" που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το περιοδικό συνοδευόταν συνήθως και από αφίσες, σιδερότυπα κ.α. στο στυλ και άλλων παρόμοιων περιοδικών της εποχής όπως το Μπλεκ, η Μανίνα, η Κατερίνα (τα δύο τελευταία για κορίτσια) κ.α. Υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού ήταν ο κ. Νικόλαος Δεληγιώργης.

Δήμητρα Σέττα

ΠΟΡΚΙ ΠΙΓΚ

Πόρκυ Πιγκ

Φιγούρα των κινουμένων σχεδίων από τα στούντιο της Warner. Πρόκειται για ένα ανθρωπόμορφο, βαραδύγλωσσο και καλοκάγαθο γουρουνάκι, που πρωταγωνιστεί στις σειρές κινουμένων Looney Tunes και Merrie Melodies. Η πιο διάσημη ατάκα του είναι το «Th-th-that's all folks!», όταν κλείνει το κάθε επεισόδιο της σειράς Looney Tunes.O Πόρκυ Πιγκ γεννήθηκε από το πενάκι του κομίστα Μπομπ Κλάμπετ και πρωτοεμφανίσθηκε στον κινηματογράφο στην ταινία του Φριτς Φρίλεγκ «I Haven't Got a Hat», που έκανε πρεμιέρα στις 2 Μαρτίου 1935. Το όνομά του το πήρε από δύο δίδυμους συμμαθητές του σκηνοθέτη, τον Πόρκυ και την Πίγκυ. «Ήταν δύο ασυνήθιστα ονόματα, που μου έμειναν χαραγμένα στη μνήμη. Έτσι, με την πρώτη ευκαιρία τα χρησιμοποίησα στο νέο μας ήρωα» δήλωσε σε μία συνέντευξή του ο Φρίλεγκ.Ο Πόρκι, παρότι δε ήταν πρωταγωνιστής στην ταινία του Φρίλεγκ, ξεχώρισε αμέσως κι έγινε ο αναμφισβήτητος σταρ της Warner. Η παραμονή του στην κορυφή κράτησε, όμως, πολύ λίγο. Όταν ο σπουδαίος καρτουνίστας Τεξ Έιβερι έβαλε τον Πόρκι δίπλα στο νέο του ήρωα, τον Ντάφυ Ντακ, δημιουργώντας ένα από τα πιο γνωστά δίδυμα στον κόσμο των κινουμένων σχεδίων, η μαύρη σκανδαλιάρικη πάπια ήταν αυτή που έκλεψε τη δόξα από το καλοκάγαθο, ήρεμο και ντροπαλό γουρουνάκι. Ο Πόρκι, πάντως, ήταν ο μόνος που μπορούσε να χαλιναγωγήσει τον μονίμως εκτός ελέγχου Ντάφι Ντακ.Τον Ντάφυ Ντακ διαδέχθηκε στην κορυφή ο Μπαγκς Μπάνι τη δεκαετία του '40 και ο Πόρκυ Πιγκ παρέμεινε έκτοτε ένας δευτεραγωνιστής στον κόσμο των ηρώων της «Γουόρνερ». Το 1944 κέρδισε τη μοναδική του υποψηφιότητα για Όσκαρ, με την ταινία του Φρανκ Τάσλιν «The Swooner Crooner». Στη 1 Οκτωβρίου 2001 τα Αμερικανικά Ταχυδρομεία τον τίμησαν με την έκδοση αναμνηστικού γραμματοσήμου.Ο Πόρκι Πιγκ έπαιξε σε περισσότερες από 160 ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Πολλές από τις ταινίες αυτές περιλαμβάνονται στις σειρές «The Porky Pig Show» και «Porky Pig and friends», που προβάλλονται συχνά από την τηλεόραση και κυκλοφορούν στα βιντεοκλάμπ. Τα τελευταία χρόνια εμφανίσθηκε δύο φορές στη μεγάλη οθόνη, στις ταινίες «Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ» (Ρόμπερτ Ζεμέκις, 1988) και «Looney Tunes: Επιστροφή στη Δράση» (Τζο Ντάντε, 2003), που διατίθενται στα βιντεοκλάμπ.

 

Δήμητρα Σέττα

Η ιστορία του Μπαγκς Μπάνι..

Ο Μπαγκς Μπάνι, ο αλανιάρης και σκανδαλιάρης γκρι λαγός, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους ήρωες των κινουμένων σχεδίων. Υπήρξε το αντίπαλο δέος του Μίκυ Μάους, στην προσπάθεια της Warner να ανταγωνισθεί τη Disney. «Γεννήθηκε» στις αρχές του 1940 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, από τη συνεισφορά τεσσάρων σχεδιαστών (Μπομπ Κλάμπετ, Τσακ Τζόουνς, Φριζ Φρίλενγκ, Ρόμπερτ ΜακΚίμσον) και του ηθοποιού Άρθουρ Ντέιβις, που δάνεισε τη φωνή του. Το πλήρες όνομά του είναι Τζορτζ Γουάσινγκτον Μπάνι. Έγινε, όμως, γνωστός με το παρατσούκλι Μπαγκς (τρελούτσικος). Η προφορά του είναι ένα μίγμα κάποιου που ζει μεταξύ Μπρονξ και Μπρούκλιν.
Ο σκανδαλιάρης λαγός βρίσκεται σε διαρκείς κόντρες με τους Έλμερ Φαντ, Γιοσεμάιτ Σαμ, Μάρβιν τον Αρειανό, Ντάφι Ντακ και Γουάιλ Κογιότ, από τις οποίες πάντα βγαίνει κερδισμένος. Ο Τσακ Τζόουνς ανησυχούσε αρχικά για την αποδοχή που θα έχει στο κοινό ένας επιθετικός χαρακτήρας, που θα έβγαινε πάντα νικητής. Γι' αυτό έκανε τον Μπαγκς Μπάνι ένα συμπαθητικό ήρωα και τους ανταγωνιστές του πονηρούς, θρασείς και απειλητικούς.
Ο Μπαγκς Μπάνι σε πρωτόλεια μορφή εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη το 1938. Η αληθινή προσωπικότητά του αναδύθηκε στην ταινία του σπουδαίου καρτουνίστα Τεξ Άβερι «Ένας άγριος λαγός», που έκανε πρεμιέρα στις 27 Ιουλίου 1940. Ο λαγός βγαίνει από τη φωλιά του για να πει στον Έλμερ Φαντ την περίφημη ατάκα «Eh, what's up, doc?», που αποτελεί έκτοτε το σήμα κατατεθέν του, μαζί βεβαίως με το καρότο του.
Τη δεκαετία του '40 ο Μπαγκς Μπάνι ήταν αρκετά δημοφιλής μέσα από τις σειρές κινουμένων σχεδίων «Looney Tunes» και «Merrie Melodies», που παίζονται μέχρι τις μέρες μας από τα τηλεοπτικά κανάλια.
Την τελευταία εικοσαετία ο Μπαγκς Μπάνι έκανε αισθητή την παρουσία του σε ταινίες μεγάλου μήκους. Το 1988 συναντά για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη τον μεγάλο του αντίπαλο στο ταμείο Μίκυ Μάους, στην ταινία του Ρόμπερτ Ζεμέκις «Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ». Το 1996 συμπρωταγωνιστεί με τον σπουδαίο μπασκετμπολίστα Μάικλ Τζόρνταν στην ταινία του Τζο Πίτκα «Διαστημικά Καλάθια» (Space Jam) και το 2003, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Τζο Ντάντε, αναζητά με τους άλλους ήρωες των Looney Tunes το μυθικό διαμάντι του Μπλε Πιθήκου στις ζούγκλες της Αφρικής, στην περιπέτεια «Looney Tunes: Επιστροφή στην δράση».

Δήμητρα Σέττα

MAFALDA (QUINO) - ΜΑΦΑΛΝΤΑ

ΜαφάλνταΗ Μαφάλντα είναι η πρωταγωνίστρια μιας μακράς σειράς σχεδίων του Αργεντινού σκιτσογράφου Κίνο (Quino), αλλά και το όνομα αυτής της σειράς κόμικς.
Οι ιστορίες χαρακτηρίζονται από την ενήλικη αντίληψη της Μαφάλντας μαζί με μια παιδική αφέλεια και περιέργεια. Συχνά αναρωτιέται και προβληματίζεται για μεγάλα προβλήματα του κόσμου όπως ο πόλεμος και η πείνα (οι ιστορίες είναι γραμμένες το 1960-70 και έτσι κυριαρχούν ο Ψυχρός πόλεμος και ο Πόλεμος του Βιετνάμ στις ειδήσεις που ακούν οι ήρωες), άλλες φορές ειρωνεύεται τα προβλήματα της χώρας, τις κακές υποδομές και την κακή οικονομία (τα οποία συχνά μοιάζουν με παρόμοια προβλήματα της Ελλάδας της εποχής - αν και κάποια από αυτά είναι ακόμη επίκαιρα) και συχνά απλά προσπαθεί να βρει τρόπο να αποφύγει να φάει την σούπα που τόσο σιχαίνεται και συνεχώς φτιάχνει η μητέρα της.
Η Μαφάλντα υπήρξε πολύ δημοφιλής στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη. Στην Βόρεια Αμερική δεν διαδόθηκε τόσο, ίσως επειδή μερικοί την έβλεπαν παραπλήσια στον Τσάρλι Μπράουν, ή και ίσως επειδή έχει μία ιδιαίτερη αργεντίνικη οπτική που δεν γίνεται κατανοητή από βορειοαμερικανούς. Κύριοι χαρακτήρεςΣουσανίτα: Φίλη της Μαφάλντας που θέλει όταν μεγαλώσει να παντρευτεί έναν πλούσιο και όμορφο άντρα, να κάνει πολλά παιδιά και να γίνει νοικοκυρά.
Φελίπε: Καλός φίλος, ένα χρόνο μεγαλύτερος. Έχει αιωνίως άγχος λόγω των σχολικών του υποχρεώσεων, είναι δειλός και δεν έχει αυτοπειθαρχία. Διαβάζει μονίμως το κόμικ "Μοναχικός Καβαλλάρης" και καμιά φορά μπερδεύει τη φαντασία με την πραγματικότητα.
Μανολίτο: Φίλος των Σουσανίτα και Φελίπε, γιος του μπακάλη Δον Μανόλο. Ονειρεύεται να ανοίξει όταν μεγαλώσει διεθνή αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Τα ενδιαφέροντα του είναι οικονομικά, είναι φιλοχρήματος και έχει μεγάλα προβλήματα σε οποιοδήποτε μάθημα εκτός των μαθηματικών. Συχνά λογομαχεί με τη Σουσανίτα, η οποία τον σνομπάρει.
Μιγκελίτο: Νεότερος και πιο αθώος από τους άλλους. Ταυτόχρονα πολύ εγωκεντρικός και με ιδιαίτερη προσωπικότητα.
Γκίγιε ή Νάντο: Ο μικρός αδερφός της Μαφάλντας. Είναι ακόμα νήπιο, αλλά του αρέσει η Μπριζίτ Μπαρντό.
Ελευθερία: Είναι κοντούλα και αποτελεί έμμεσο σχόλιο για την πολιτική κατάσταση της εποχής στην Αργεντινή.Χρονολογία15 Μαρτίου 1962: Ο Κίνο πρωτοσχεδιάζει την Μαφάλντα για μια διαφημιστική εκστρατεία πλυντηρίων, η οποία τελικά δεν εκδίδεται.
1964. Τα πρώτα στριπ της Μαφάλντας στο ένθετο Γρεγόριο του περιοδικού Λεοπλάν.
29 Σεπτεμβρίου 1964: Το στριπ "Μαφάλντα" αρχίζει να εκδίδεται δυο φορές την εβδομάδα στο περιοδικό Πριμέρα Πλάνα. Εμφανίζονται η Μαφάλντα και ο πατέρας της.
6 Οκτωβρίου 1964: Εμφανίζεται η μητέρα.
19 Ιανουαρίου de 1965: Εμφανίζεται ο Φελίπε.
15 Μαρτίου de 1965: Ο Κινο πάει στην εφημερίδα Ελ Μούντο και η Μαφάλντα πάει στο νηπιαγωγείο.
29 Μαρτίου 1965: Εμφανίζεται ο Μανολίτο.
6 Ιουνίου de 1965: Εμφανίζεται η Σουσανίτα.
Φεβρουάριος 1966: Εμφανίζεται ο Μιγκελίτο.
Αύγουστος 1967: η μητέρα της Μαφάλντας είναι έγκυος.
22 Δεκεμβρίου 1967: Κλείνει η Ελ Μούντο (πραξικόπημα στην Αργεντινή) και η Μαφαλντα εξαφανίζεται για έξι μήνες.
21 Μαρτίου 1968: γεννιέται ο Γκίγιε.
2 Ιουνίου 1968: 'Επανεμφανίζεται η Μαφαλντα στο “Siete Días Ilustrados” 4 φορές την εβδομάδα.
Τέλη 1969: Ο πατέρας αγοράζει αυτοκίνητο.
Φεβρουάριος 1970: Εμφανίζεται η Λιμπερτάδ.
25 Ιουνίου 1973:Το τελευταίο στριπ της σειράς.
1976: Ο Κίνο φτιάχνει μια αφίσα με τα δικαιώματα του ανθρώπου με χαρακτήρες της Μαφάλντας.

Δήμητρα Σέττα

Ντένις ο Τρομερός

Χάρτινος ήρωας, με μεγάλη καριέρα σε όλα τα μέσα, που γεννήθηκε από το πενάκι του σκιτσογράφου Χάνκ Κέτσαμ (1920-2001).Ο Ντένις Μίτσελ είναι ένα ξανθό αγοράκι, ηλικίας πεντέμισι ετών. Ντύνεται με φόρμες και στην κωλότσεπή του έχει πάντα μία σφεντόνα. Είναι αξιαγάπητος, αλλά και σκανδαλιάρης. Αυτός που κυρίως την πληρώνει από τα καμώματά του είναι ο ηλικιωμένος γείτονάς του, ο κύριος Τζορτζ Γουίλσον, ένας συνταξιούχος ταχυδρομικός, που το μόνο που θέλει είναι η ησυχία του.Ο Χανκ Κέτσαμ εμπνεύστηκε τον ήρωά του από τον γιο του, Ντένις, ένα ζωηρό πιτσιρίκι ηλικίας 4 χρόνων. Η μητέρα του Άλις δεν μπορούσε να τα βγάλει εύκολα πέρα μαζί του και μια μέρα φώναξε αγανακτισμένη στον πατέρα του «Your son is a menace!». Έτσι, η φιγούρα που σχεδίασε ο Κέτσαμ πήρε το όνομα Dennis the menace (Διονύσης η συμφορά) ή όπως τον γνωρίζουμε στα ελληνικά Ντένις ο Τρομερός.Ο Ντένις ο Τρομερός πρωτοεμφανίσθηκε ως κόμικς σε 16 εφημερίδες των ΗΠΑ στις 12 Μαρτίου 1951. Αμέσως γνώρισε μεγάλη επιτυχία και οι ιστορίες του μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Η πιο γνωστή μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη έγινε το 1993 από τον σκηνοθέτη Νικ Καστλ με τον Γουόλτερ Ματάου στο ρόλο του Τζορτζ Γουίλσον.Από το 1994 ο Χανκ Κέτσαμ άφησε το σχεδιασμό και την υλοποίηση των ιστοριών του Ντένις του Τρομερού στους βοηθούς του Ρον Φέρντιναντ και Μάρκους Χάμιλτον, οι οποίοι συνεχίζουν το έργο του και μετά το θάνατό του το 2001. Στις μέρες μας, οι ιστορίες του έχουν μεταφραστεί σε 19 γλώσσες και δημοσιεύονται σε 48 χώρες του κόσμου από 1.200 εφημερίδες.Στο διαδίκτυο ο Ντένις έχει τον δικό του χώρο, που βρίσκεται στη διεύθυνση www.dennisthemenace.com .

Δήμητρα Σέττα

Ταρζάν

Μυθιστορηματικός ήρωας, που γεννήθηκε από τη πέννα του αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Λι Μπάροους (1875 - 1950). Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1912 στο τεύχος Οκτωβρίου του περιοδικού All Story, αλλά έγινε παγκοσμίως γνωστός από τον κινηματογράφο και τον ολυμπιονίκη της κολύμβησης Τζόνι Βαϊσμίλερ, που τον ενσάρκωσε στη μεγάλη οθόνη. Σύμφωνα με τον Μπάροους, ο Ταρζάν ήταν γιος του βρετανού λόρδου και της λαίδης Γκρέιστοκ, που αιχμαλωτίστηκαν από πειρατές σ' ένα ταξίδι τους στη Δυτική Αφρική. Οι γονείς του πέθαναν όταν ήταν μωρό και την ανατροφή του ανέλαβαν οι Μανγκάνι, μια φυλή γοριλλών. Του έδωσαν το όνομα Ταρζάν, που στη γλώσσα τους σημαίνει λευκός άνθρωπος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Τζον Κλέιτον, λόρδος του Γκρέιστοκ.
Ως νεαρός, ο Ταρζάν γνώρισε την Τζέιν Πόρτερ και την οικογένειά της, που είχαν μια ανάλογη περιπέτεια με αυτή των γονιών του. Η καρδιά του σκίρτησε για τη νεαρή αμερικανίδα και όταν αυτή επέστρεψε στην πατρίδα της, ο Ταρζάν άφησε τη ζούγκλα για να αναζητήσει την πρώτη και μοναδική του αγάπη. Παντρεύτηκαν και έζησαν για ένα διάστημα στην Αγγλία, όπου γεννήθηκε και ο μοναχογιός τους Κόρακ. Ο Ταρζάν, απογοητευμένος από την υποκρισία του πολιτισμένου κόσμου, αναζήτησε το νόημα της ζωής, επιστρέφοντας με την οικογένειά του στη ζούγκλα.
Ο Μπάροους προίκισε τον ήρωά του με ασυνήθιστες ικανότητες για έναν κανονικό άνθρωπο. Ο Ταρζάν μπορούσε να σκαρφαλώνει και να στέκεται στα δέντρα, όπως ένας πίθηκος. Με αισθήσεις εξαιρετικές, μπορούσε να μυρίσει τις τροφές από απόσταση ενός μιλίου και να ακούσει και τον παραμικρότερο ήχο από τα δύο μίλια. Η δύναμή του, η ταχύτητά του, τα αντανακλαστικά του και οι κολυμβητικές του ικανότητες ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτές του μέσου ανθρώπου.

Αντιμετώπιζε με επιτυχία γορίλες, ρινόκερους, κροκόδειλους, δεινόσαυρους και άλλα μεγάλα ζώα, ενώ λύγιζε με επιτυχία σίδερα και σήκωνε μεγάλα φορτία με το ένα χέρι. Γνώριζε πολύ καλά τη γλώσσα του σώματος και η συνεννόηση με τα ζώα ήταν παχνιδάκι γι' αυτόν. Μπορούσε να γιάνει μόνος τις πληγές του, που άλλους ανθρώπους θα τους είχαν στείλει στον τάφο. Τελικά, έγινε αθάνατος, χάρη στο ματζούνι που του έδωσε ένας μάγος. Ο Μπάροους έπλασε ένα σχεδόν αψεγάδιαστο ήρωα. Ο Ταρζάν εμφανισιακά ήταν αθλητικός, ψηλός, όμορφος, ηλιοκαμμένος, με γκρι μάτια. Συναισθηματικά ήταν θαρραλέος, σταθερός και πιστός στη σύντροφό του. Διακρινόταν για την εξυπνάδα και το ηθικό του υπόβαθρο, ενώ σε κάθε περίσταση ήταν προστάτης των αδυνάτων. Η φιλοσοφία του μονοδιάστατη: επιστροφή στη φύση. Φορούσε ένα απλό ρούχο από δέρμα πεθαμένου ζώου, που κάλυπτε μόνο τα γεννητικά του όργανα και ήταν ζωσμένος μ' ένα μαχαίρι. Του αρκούσε ένα κλαδί δένδρου για να κοιμηθεί, ενώ έτρωγε ωμό κρέας από ζώα που σκότωνε ο ίδιος. Αν και ήταν ικανός να ζήσει σε μία πολιτισμένη κοινωνία, αυτός προτιμούσε να «αφαιρεί το ισχνό επίχρισμα του πολιτισμού», όπως έγραφε ο Μπάροους.
Ο Ταρζάν, όλα αυτά τα χρόνια, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους λογοτεχνικούς ήρωες. Εκτός από τις δεκάδες ιστορίες που έγραψε ο Μπάροους και μετά τον θάνατό του άλλοι συγγραφείς με την άδεια του ιδρύματος Μπάροους, ο Ταρζάν έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο, το θέατρο, την τηλεόραση, τα κόμικς, ενώ έχει παρουσιαστεί σε βιντεοπαιγνίδια και βιου-μάστερ.

Η κριτική αποδοχή δεν συμβάδισε με τη μεγάλη του επιτυχία. Οι κριτικοί δεν συγχώρησαν στον Ταρζάν ότι προερχόταν από τον χώρο της «φτηνής λογοτεχνίας» (pulp fiction), της λεγόμενης και παραλογοτεχνίας. Επιπλέον, ο συγγραφέας του κατηγορήθηκε ότι αναπαρήγαγε στα πρώτα του βιβλία σεξιστικά και ρατσιστικά στερεότυπα για τις γυναίκες και τους μαύρους. Μόνο όταν ο Μπάροους μετακινήθηκε στο Χόλιγουντ έγινε πιο φιλελεύθερος και στα τελευταία βιβλία του Ταρζάν σατίρισε τον σεξισμό και τον ρατσισμό. Στον κινηματογράφο, ο Ταρζάν έκανε την εμφάνισή του στις 27 Ιανουαρίου 1918, όταν ο σκηνοθέτης Σκοτ Σίντνεϊ μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το πρώτο βιβλίο του Μπάροους «Ο Ταρζάν των πιθήκων» (εκδόσεις «Λιβάνη»), με πρωταγωνιστή τον Έλμο Λίνκολν. Μέχρι σήμερα έχουν γυριστεί άλλες 87 ταινίες με ήρωα τον Ταρζάν, που δόξασε και σχεδόν ταυτίστηκε μαζί του ο αμερικανός ολυμπιονίκης της κολύμβησης Τζόνι Βαϊσμίλερ τη δεκαετία του '30.

Σχετικά...

• Ο αρσενικός χιμπαντζής με το όνομα Τσίτα, που συνοδεύει τον Ταρζάν στις κινηματογραφικές του περιπέτειες, δεν αναφέρεται σε κανένα βιβλίου του Μπάροους.
• Οι ιστορίες του Ταρζάν ήταν απαγορευμένες στη Ναζιστική Γερμανία ως δείγμα εκφυλιστικής τέχνης.
• Η πόλη της Καλιφόρνιας, όπου εγκαταστάθηκε ο Μπάροους, ονομάστηκε προς τιμήν του Ταρζάνα.
• Παρότι το κοπιράιτ των πρώτων βιβλίων του έχει λήξει, το όνομα Ταρζάν είναι κατοχυρωμένο ως εμπορικό σήμα.
• Ο Ταρζάν υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στο Ισραήλ και τις Αραβικές χώρες, σε πειρατικές εκδόσεις γραμμένες από ντόπιους συγγραφείς, τις δεκαετίες '50 και '60. Στο Ισραήλ κυνηγούσε Άραβες και στις αραβικές χώρες Ισραηλινούς.
• Υπήρξε και ο έλληνας Ταρζάν, ο Γκαούρ-Ταρζάν, δημιούργημα του συγγραφέα Νίκου Ρούτσου (1904 - 1981).
• Ταρζανιά, στη νεοελληνική αργκό σημαίνει ριψοκίνδυνη ενέργεια.
• «Ταρζάν», θρυλική ειδική διαδρομή του Ράλι Ακρόπολις στον Τυμφρηστό. Πήρε το όνομά της από ένα μοναχικό γέροντα της περιοχής, που όλοι τον γνώριζαν ως Ταρζάν και ήταν φίλος των οδηγών. 

Δήμητρα Σέττα

Η ιστορία του Ποπάι

Ο Ποπάι, ένας από τους πιο αγαπημένους χάρτινους ήρωες, «γεννήθηκε» το 1929 απ' το πενάκι του Έλζι Κράισλερ Σίγκαρ. Γκρινιάρης, αλλά καλόκαρδος, δεν αποχωρίζεται ποτέ την πίπα και τη ναυτική στολή του. Όταν βρίσκεται σε μπελάδες τρώει σπανάκι, που του δίνει μια υπεράνθρωπη δύναμη για να υπερασπιστεί και να σώσει, συχνά, την αγαπημένη του Όλιβ. Παρότι κοντός, αμόρφωτος, με ιδιόμορφη εμφάνιση και φωνή, με ένα μάτι και κανένα δόντι, πολλοί τον θεωρούν ως τον πρόδρομο των υπερηρώων που κυριάρχησαν αργότερα στα κόμικς. Έκανε το ντεμπούτο του στις 17 Ιανουαρίου του 1929, σε μία σειρά κόμικς της νεοϋορκέζικης εφημερίδας «Evening Journal». Η σειρά αυτή μετρούσε ήδη δέκα χρόνια ζωής, με πρωταγωνιστές την -μετέπειτα αρραβωνιαστικιά του- Όλιβ Όιλ, τον αδελφό της Κάστορ και τον αγαπημένο της Χαμ Γκρέιβι. Ο Ποπάι εμφανίστηκε σ' έναν δευτερεύοντα ρόλο και αμέσως κέρδισε την αγάπη των αναγνωστών. Σταδιακά, ο Σίγκαλ άρχισε να του δίνει όλο και μεγαλύτερους ρόλους, μέχρι που έγινε ο κεντρικός ήρωας και τελικά η σειρά πήρε το όνομά του. Μετά το θάνατο του δημιουργού του, το 1938, διάφοροι άλλοι καλλιτέχνες ανέλαβαν το σχεδιασμό του, προσθέτοντας τη δική τους πινελιά. Στον κινηματογράφο, ο Ποπάι πρωτοεμφανίστηκε το 1933, στην ταινία κινουμένων σχεδίων «Οι περιπέτειες του Ποπάι του ναυτικού». Η καριέρα του στη μεγάλη οθόνη έμελλε να είναι ακόμη πιο ένδοξη απ' ότι στις εφημερίδες. Μάλιστα, το 1938 ανακηρύχθηκε ως ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων στις ΗΠΑ, ξεπερνώντας ακόμη και τον Μίκι Μάους. Η δημοτικότητά του αυτή οφείλεται κατά πολύ και στο σπανάκι, η λατρεία του για το οποίο συνέβαλε στην αύξηση της κατανάλωσης του λαχανικού κατά 33%. Οι αμερικανοί σπανακοπαραγωγοί τού το αναγνώρισαν και το 1937 έστησαν το άγαλμά του στην Κρίσταλ Σίτι, μία πόλη του Τέξας που ζει κυρίως απ' το σπανάκι.


Δήμητρα Σέττα