Η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου

«Ἡ νηστεία προστατεύει κάθε ἀρετή. Εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα, τό στεφάνι αὐτῶν πού ἐγκρατεύονται, τό κάλλος τῆς παρθενίας και τοῦ ἀγιασμοῦ, ἡ λαμπρότητα τῆς σωφροσύνης, ἡ ἀρχή τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ἡ μητέρα τῆς προσευχῆς, ἡ πηγή τῆς σωφροσύνης και τῆς φρόνησης. Αὐτή διδάσκει τήν ἡσυχία καί προηγεῖται ὅλων τῶν καλῶν ἔργων».
ΑΓ. ΙΣΑΑΚ ο ΣΥΡΟΣ


Η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου έχει αυστηρό χαρακτήρα, λόγω της αγάπης καί της ιδιαίτερης ευλάβειας πού τρέφουμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γιά την Πᾳναγία, πρός τιμήν της οποίας νηστεύουμε από λάδι όλες τίς ημέρες, και φυσικά απέχουμε από κρεατικά, ψαρικά και γαλακτοκομικά. Κατάλυση οίνου καί ελαίου έχουμε μόνο τά Σάββατα, τίς Κυριακές καί στήν εορτή της Μεταμορφώσεως που οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει καταλύουμε ψάρι. Κατάλυση ιχθύος καί μόνο έχουμε κατά τήν ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αν συμπέσει Τετάρτη ή Παρασκευή...

Ο π. Συμεών Κούτσας αναφερόμενος στην ανάγκη της εκκλησιαστικής νηστείας στη σύγχρονη ζωή λέγει: «Πολλοί επισημαίνουν σήμερα τον διαγραφόμενο κίνδυνο εξαντλήσεως των αγαθών της γης από την αλόγιστη υπερεκμετάλλευση των πρώτων υλών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη. Όλοι γνωρίζουμε την εκτεταμένη και ανησυχητική μόλυνση του περιβάλλοντος και την εμφανή απειλή να ανατραπεί η ισορροπία του οικοσυστήματος στο οποίο ζούμε. Η βαθύτερη αιτία που προκάλεσε και συνεχίζει να εκτρέφει αυτούς τους κινδύνους είναι η καταναλωτική μανία που μας κατέλαβε, η αλόγιστη χρήση των αγαθών της γης στην οποία παρασυρθήκαμε. Τις συνέπειες των κινδύνων αυτών δεν μπορούμε να προλάβουμε με άλλον τρόπο, παρά μόνο αν θυμηθούμε και υιοθετήσουμε ως τρόπο ζωής το πνεύμα λιτότητας και απλότητας στη χρήση των υλικών αγαθών, που επαγγέλλεται το Ευαγγέλιο Ιησού Χριστού.
Αλλά και οι διάφοροι κίνδυνοι, που απειλούν σήμερα την υγεία μας (καρδιαγγειακά νοσήματα, εμφράγματα της καρδιάς, εγκεφαλικά επεισόδια, καρκίνος, σακχαρώδης διαβήτης, υψηλή πίεση, χοληστερίνη κ.α.), λόγω της παχυσαρκίας και της υπερκαταναλώσεως κρέατος, αυγών, γαλακτοκομικών προϊόντων και γλυκισμάτων, μας παραπέμπουν στη λησμονημένη από πολλούς νηστεία της Εκκλησίας. Αποδεικνύουν πόσο σοφά οι Πατέρες μας όρισαν τα όσα αφορούν τη διατροφή μας κατά τις νηστίσιμες και απολυτές περιόδους και ημέρες. Αποκαλύπτουν πόσο ωφέλιμη είναι η ευλογημένη νηστεία όχι μόνο για τη χριστιανική μας ζωή αλλά και για τη διατήρηση της καλής υγείας μας».
Την μεγάλη σημασία της νηστείας για όλη την κοινωνία, δίδει και ο Μέγας Βασίλειος: «Αν όλοι την παρελάμβαναν ως σύμβουλο σ’ αυτά που οφείλουν να πράξουν, τίποτε δεν θα εμπόδιζε να είχαμε βαθιά ειρήνη σ’ ολόκληρη την οικουμένη… Κι ούτε πάλι ο βίος μας θα ήταν τόσο πολυστένακτος και γεμάτος κατήφεια, αν η νηστεία κυβερνούσε τη ζωή μας. Διότι είναι φανερό ότι θα δίδασκε σε όλους όχι μόνο την εγκράτεια των τροφών, αλλά και την πλήρη αποφυγή και αποξένωση από την φιλαργυρία, την πλεονεξία και από κάθε άλλη κακία».

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/08/blog-post_1404.html#ixzz1TytL0Kzf

Γέρων Πορφύριος: Ο ίδιος ο Κύριος θα μας διδάξει την προσευχή

“Ο άνθρωπος ζητάει στον ουρανό τη χαρά και την ευτυχία. Ζητάει το αιώνιο μακριά απ΄όλους κι απ΄όλα, ζητάει να βρει τη χαρά στον Θεό. Ο Θεός είναι μυστήριο. Είναι
σιωπή, είναι άπειρος, είναι το πάν. Την τάση της ψυχής για τον ουρανό την έχει όλος ο κόσμος, όλοι ζητάνε κάτι το ουράνιο. Σ΄Αυτόν στρέφονται όλα τα όντα, έστω και ασυνειδήτως. Σ΄Αυτόν να στρέφετε διαρκώς το νου σας. Αγαπήστε την προσευχή, την κουβέντα με τον Κύριο.
Το πάν είναι η αγάπη, ο έρωτας με τον Κύριο, τον Νυμφίο Χριστό. Γίνετε άξιοι της αγάπης του Χριστού. Για να μη ζείτε στο σκοτάδι, γυρίστε το διακόπτη της προσευχής, ώστε να έλθει το Θείο φως στην ψυχή σας. Στο βάθος του είναι σας θα φανεί ο Χριστός. Εκεί, στο βάθος, είναι η Βασιλεία του Θεού. “Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν”. Η προσευχή γίνεται μόνο με το Άγιον Πνεύμα. Αυτό διδάσκει την ψυχή πώς να προσεύχεται. “Το γάρ τι προσευξόμεθα καθ΄ό δεί ούκ οίδαμεν, αλλ΄αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις”. Εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε καμιά προσπάθεια. Ν΄απευθυνόμαστε στον Θεό, με ύφος ταπεινού δούλου, με φωνή παρακλητική και ικετευτική. Τότε η προσευχή μας είναι ευάρεστη στο Θεό. Να στεκόμαστε με ευλάβεια ενώπιον του Εσταυρωμένου και να λέμε: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Αυτό τα λέει όλα. Όταν κινηθεί για προσευχή ο νους του ανθρώπου, στο δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου έρχεται η Θεία χάρις. Τότε ο άνθρωπος γίνεται χαριτωμένος και βλέπει με άλλα μάτια τα πάντα. Το παν είναι ν΄αγαπήσουμε τον Χριστό, την προσευχή, τη μελέτη. Παίρνουμε ένα εκατομμύριο και το κόβουμε κομματάκια. Του ανθρώπου η προσπάθεια είναι το ένα εκατομμυριοστό. Πριν από την προσευχή η ψυχή πρέπει να προετοιμάζεται με προσευχή. Προσευχή για την προσευχή. Ακούστε τι εύχεται ο ιερέας μυστικά, την ώρα που διαβάζεται ο Απόστολος κατά την Θεία Λειτουργία: “Έλαμψον εν ταις καρδίαις ημών φιλάνθρωπε Δέσποτα το της Σης Θεογνωσίας ακήρατον φως και τους της διανοίας ημών διάνοιξον οφθαλμούς εις την των ευαγγελικών Σου κηρυγμάτων κατανόησιν. Ένθες ημίν τον των μακαρίων Σου εντολών φόβον, ίνα τάς σαρκικάς επιθυμίας πάσας καταπατήσαντες πνευματικήν πολιτείαν μετέλθωμεν, πάντα τα προς ευαρέστησιν την σην και φρονούντες και πράττοντες. Συ γαρ ο φωτισμός των ψυχών και των σωμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, και Σοί την δόξαν αναπέμπομεν συν τω ανάρχω Σου Πατρί και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων”. Στην προσευχή μπαίνουμε χωρίς να το καταλάβουμε. Χρειάζεται να βρεθούμε και σε κατάλληλο κλίμα. Η αναστροφή με τον Χριστό, η συζήτηση, η μελέτη, η ψαλτική, το καντηλάκι, το θυμίαμα, γίνονται το κατάλληλο κλίμα, ώστε όλα να γίνουν απλά, “εν απλότητι καρδίας”. Διαβάζοντας τις ψαλμωδίες, τις ακολουθίες, με έρωτα, χωρίς να το καταλάβουμε γινόμαστε άγιοι. Ευφραινόμαστε με τα Θεία λόγια. Αυτή η ευφροσύνη, αυτή η χαρά είναι η δική μας προσπάθεια, για να μπούμε εύκολα στην ατμόσφαιρα της προσευχής, η προθέρμανση, όπως λέμε. Μπορούμε και να φέρνουμε στο νου μας ωραίες εικόνες από τοπία που είδαμε. Αυτή η προσπάθεια είναι απαλή, αναίμακτη. Αλλά μην ξεχνάμε αυτό που είπε ο Κύριος: “Χωρίς εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν”. Ο ίδιος ο Κύριος θα μας διδάξει την προσευχή. Δεν θα τη μάθουμε μόνοι μας, ούτε άλλος κανείς θα μας τη μάθει. Μη λέμε, “έκανα τόσες μετάνοιες, εξασφάλισα τώρα την χάρι”, αλλά να ζητούμε να λάμψει εντός μας το ακήρατον φως της θείας γνώσεως και να ανοίξει τα πνευματικά μας μάτια, για να κατανοήσουμε τα θεία Του λόγια. Με τον τρόπο αυτό, χωρίς να το καταλάβουμε, αγαπάμε τον Θεό χωρίς σφιξίματα, προσπάθεια κι αγώνα. Αυτά που είναι δύσκολα στους ανθρώπους, για τον Θεό είναι πολύ εύκολα. Τον Θεό θα Τον αγαπήσουμε ξαφνικά, όταν η χάρις θα μας επισκιάσει. Αν αγαπήσουμε πολύ τον Χριστό, η ευχή θα λέγεται μόνη της. Ο Χριστός θα είναι συνεχώς στο μυαλό μας και στην καρδιά μας.


Πηγή: Από το βιβλίο “ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ” γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ καυσοκαλυβίτου ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ ΧΑΝΙΑ 2003