Αντώνης Καλυβόπουλος.....

 

 
Ο Αντώνης Καλυβόπουλος μπήκε ξαφνικά, και από το ...πουθενά στη δισκογραφία το 1936 και πολύ σύντομα, πάλι ξαφνικά, βγήκε. Κι όμως, αυτό το λίγο έφτασε για ν' αφήσει το σημάδι του!
Και το σημάδι αυτό το αναγνωρίζουν ακόμα και σήμερα όσοι ακούνε τα 6, και μοναδικά, τραγούδια που δισκογράφησε, όλα συνθέσεις του Ιωάννη Εϊτζιρίδη, γνωστότερου ως Γιουβάν Τσαούς. Σημειωτέον ότι δεν ήταν τραγουδιστής στο επάγγελμα, αλλά μηχανολόγος, και γι' αυτό είπα ότι μπήκε στη δισκογραφία από το ...πουθενά. Τον αποκάλεσα δε, στον τίτλο, «ιδανικό ερμηνευτή» των τραγουδιών τού Γιουβάν Τσαούς για διάφορους λόγους: Ο Γιουβάν Τσαούς ήταν ένας εντελώς ξεχωριστός δημιουργός, με δισκογραφημένα μόνο 12 ασύγκριτα τραγούδια του, τα οποία δεν έμοιαζαν με τίποτε γνωστό ώς τότε, σαν να λέμε ότι ήρθαν κι αυτά από το ...πουθενά. (Ο Γιουβάν Τσαούς ήταν δηλαδή κάτι σαν τον ...Χιερόνιμους Μπος -της ζωγραφικής- στο ρεμπέτικο). Επιπρόσθετα, ο Γιουβάν Τσαούς, όπως και ο Καλυβόπουλος, δεν είχε ως επάγγελμα τη μουσική. Τα υπόλοιπα 6, από τα 12, τραγούδια του τα δισκογράφησε με τη φωνή του υπερεπαγγελματία Στελλάκη Περπινιάδη. Ο Στελλάκης, ως γνωστόν, τραγουδούσε τον ...άμμο της θάλασσας, όπως ρεμπέτικα, μικρασιάτικα, αστικά λαϊκά, μανέδες, δημοτικά... Η ερμηνεία του, λοιπόν, στα 6 τραγούδια του Γιουβάν Τσαούς ήταν ακόμα μία απόδειξη των τεράστιων φωνητικών και εκφραστικών του δυνατοτήτων, αλλά και του προσωπικού του ύφους. Ηταν, κοντολογίς, κάτι ...εντελώς αναμενόμενο. Ο Αντώνης Καλυβόπουλος όμως ήταν το κάτι ...άλλο. Ηταν το άγνωστο και το καινούριο, δηλαδή το μαγικό. Κι αυτό, σε συνδυασμό πάντα με τα «άγνωστα και καινούρια» τραγούδια του μεγαλοφυούς εκ Κατάμονης Πόντιου Γιουβάν Τσαούς, έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις. Γιατί ένας «ερασιτέχνης» είπε τα τραγούδια ενός «ερασιτέχνη» και αμφότεροι ήταν εκτός ...πιάτσας. Επιπρόσθετα, η φωνή του Καλυβόπουλου δεν «έφερνε», ούτε στο ελάχιστο, σε καμία από τις τότε γνωστές φωνές τραγουδιστών, όπως των Κάβουρα, Ρούκουνα, Στελλάκη, Στράτου κ.ά. Η φωνή του Αντώνη Καλυβόπουλου ήταν σταθερή και με βάρος, αλλά ταυτόχρονα εύκαμπτη, και μπορούσε έτσι να περάσει με επιτυχία και άνεση από όλες τις μελωδικές «πτυχώσεις» που δημιουργούσαν τα δύσκολα μακάμια που είχε για καμβά στα τραγούδια του ο μεγάλος Γιουβάνης. Θα προτιμούσα, και όχι μόνο εγώ..., να είχε αυτός δισκογραφήσει και τα υπόλοιπα τραγούδια του Γιουβάν Τσαούς, αφού τον αγαπημένο μας Στελλάκη έχουμε τη δυνατότητα να τον απολαύσουμε από τις περίπου 400 ηχογραφήσεις του, ενώ για τον Αντωνάκη έχουμε μόνον 6!

Ακούγαμε και ξανακούγαμε, από παλιά, τη φωνή του Αντώνη Καλυβόπουλου, μάς γοήτευε, αλλά δεν ξέραμε σχεδόν τίποτα γι' αυτόν. Είμαι, όπως καταλαβαίνετε, πολύ ικανοποιημένος που κατάφερα, μέσω της οικογένειάς του, να μάθω για τη ζωή του και έτσι έγραψα ετούτο 'δώ το κειμενάκι.

Ο Αντώνης Καλυβόπουλος γεννήθηκε στο Μπαριακλί της Μ. Ασίας το 1905, από εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν έμπορος εκεί. Η μητέρα του ήταν εξαδέλφη του Παναγιώτη Τούντα. Είχε τρεις αδελφούς και μία αδελφή. Εγκατέλειψαν την Ιωνία το 1925, σαν ανταλλάξιμοι. Εγκαταστάθηκαν στον Υμηττό, ενώ η οικογένεια τής (μετέπειτα) γυναίκας του, Ευαγγελίας, είχε ήδη εγκατασταθεί στην Καισαριανή. Παντρεύτηκαν το 1927.

Από μικρός είχε μάθει, από τον αδελφό του Ευάγγελο, την τέχνη του μηχανικού κινητήριων μηχανών. Ετσι, μόλις ήρθαν στην Ελλάδα, εργάστηκε ως δεύτερος μηχανικός στον κυλινδρόμυλο του Καλαμάκη στον Πειραιά, συνολικά πάνω από 20 χρόνια. Μάλιστα το 1940 πήρε και πτυχίο μηχανικού μηχανών, έπειτα από εξετάσεις στο υπουργείο Μεταφορών. Ο αδελφός του Ευάγγελος ήταν διευθυντής στο εργοστάσιο, στο Βόλο, «Λεβιάθαν - Μουρτζούκος», το οποίο έβγαζε κασμίρια. Οταν, μετά τον πόλεμο, η επιχείρηση αυτή έκανε επέκταση στην Αθήνα, ως εριουργία, τον προσέλαβαν για τεχνικό διευθυντή πετρελαιομηχανών.

Ο Αντώνης Καλυβόπουλος ήταν 1.84 ψηλός, συμπαθητικός, σοβαρός, έμπιστος, χαρούμενος, γεμάτος ζωή και με το τραγούδι στο στόμα. Τραγουδούσε σε κάθε ευκαιρία. Εψελνε μάλιστα κιόλας. Στη δισκογραφία μπήκε τυχαία, όταν (μάλλον) το 1933 στο γλέντι ενός γάμου είπε ένα τραγούδι και εντυπωσίασε τους εκεί παρόντες Π. Τούντα και Γιουβάν Τσαούς. Αποτέλεσμα ήταν, το 1936, να δισκογραφήσει 6 από τα 12 τραγούδια του Γιουβάν Τσαούς. Την ίδια χρονιά είχε κάνει πρόβα για να δισκογραφήσει τη «Βαρβάρα» (τραγούδι επισήμως του Τούντα), καθώς και το «Θα στο λύσω», του Β. Παπάζογλου. Τελικά τα τραγούδια αυτά τα είπε ο Στελλάκης, γιατί ο Αντώνης είχε τότε ένα ατύχημα σε μια εκδρομή, κάτι που τον έστειλε στο νοσοκομείο για 6 μήνες. Οι δισκογραφήσεις πάντως σταμάτησαν οριστικά, γιατί αυτή ήταν η επιθυμία της γυναίκας του, αυτός δε την υπεραγαπούσε και δεν της χάλασε το χατίρι. Ετσι χάθηκε οριστικά μια φωνή που σίγουρα θ' άφηνε την ιστορία της στους δίσκους και στα πάλκα. Βέβαια στο σπίτι και στις συντροφιές ο Καλυβόπουλος δεν έπαψε ποτέ να τραγουδάει. Σημειωτέον ότι για τις δισκογραφήσεις και τον κόσμο της μαγκιάς δεν μιλούσε ποτέ στα παιδιά του. Μάλιστα αυτά δεν ήξεραν καν ότι είχε τραγουδήσει σε δίσκους. Η αποκάλυψη έγινε αργότερα όταν σ' ένα γλέντι αρραβώνα κάποιου ανιψιού του, στον Βόλο, έβαλαν στο γραμμόφωνο ένα τραγούδι και ακούστηκε η φράση «Γεια σου, Καλυβόπουλε». Η κόρη του Μαρία έχει πει σχετικά: «Ο μπαμπάς χαμογέλασε κι εμείς τότε καταλάβαμε ότι αυτός ήταν ο τραγουδιστής στον δίσκο. Μάλιστα, όταν φύγαμε μάς τον έκαναν δώρο τον δίσκο αυτόν».

Σημείωση:

Η φράση «Γεια σου, Καλυβόπουλε» ακούγεται στα τραγούδια «Γιοβάν Τσαούς» και «Παραπονούνται οι μάγκες μας». Κι επειδή το «Παραπονούνται...» είναι άσμα ...χασικλιδικόν, το πιο πιθανό είναι στο γλέντι του αρραβώνα να ακούστηκε το «Γιοβάν Τσαούς», άσχετα αν στην τούμπα του δίσκου έχει τον «Πρεζάκια»... Και με την ευκαιρία..., 5-6 χρόνια μετά τον θάνατο του Καλυβόπουλου κάποια ρεμπέτικα «μπουμπούκια» πήγαν στην οικογένεια και ζήτησαν τον συγκεκριμένο δίσκο και μία φωτογραφία του με σκοπό να δημοσιεύσουν κάτι γι' αυτόν και φυσικά να τα επιστρέψουν. Τίποτα από τα δύο δεν έγινε κι εγώ θα μιλήσω άλλη μια φορά για τη γνωστή «συλλεκτική αλητεία» κάποιων... Φυσικά λέω κάποιων, γιατί οι περισσότεροι συλλέκτες είναι ευαίσθητοι και μερακλήδες και δεν κάνουν τέτοιες ατιμίες, και μάλιστα λέγοντας και από πάνω ...δικαιολογίες.

Το 1945 ο Καλυβόπουλος υποβλήθηκε σε εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας, μετά την οποία έκανε αιμόπτυση, πιθανότατα λόγω φυματίωσης που είχε και δεν το γνώριζε. Στη συνέχεια νοσηλεύτηκε για έναν χρόνο στο σανατόριο στο Διόνυσο και ύστερα επανήλθε κανονικά στη δουλειά του. Πέθανε το 1960 από καρδιακή ανεπάρκεια.

" Ελευθεροτυπία", Βιβλιοθήκη, Σάββατο 5 Μαρτίου 2011.

Αφιέρωμα στον Θανάση Βέγγο

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στο Νέο Φάληρο, το Μάιο του 1926 από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του, Βασίλης Βέγγος, ήταν δημόσιος υπάλληλος και ήρωας της αντίστασης. Τα χρόνια 1948-1950 εξορίστηκε στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με το μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954 στην ταινία Μαγική Πόλις του Κούνδουρου. Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε σε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος παράλληλα και ως φροντιστής στα πλατώ. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ο Δράκος, Διακοπές στην Αίγινα, Μανταλένα, Συννεφιασμένη Κυριακή, Ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με το Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1960. Τον ίδιο καιρό, το 1959 πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού όχι από Σχολή αλλά ως εξαιρετικό ταλέντο με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Η πρώτη του θεατρική παράσταση ήταν στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», δίπλα στο Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη, επίσης το 1959.Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με το σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής. Με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλλα, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ - Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965 - 1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιός Θανάσης;, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, απ' την οποία θα συνέλθει μετά από πολλά χρόνια.Η καριέρα του συνεχίζεται με το σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη, ενώ η δημοτικότητά του παραμένει σταθερή κι οδηγεί στην αποθέωσή του απ' τον κόσμο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1971, όπου η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση αποσπά τα βραβεία κριτικών και κοινού. Άλλη σημαντική ταινία αυτής της περιόδου είναι Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας του 1976. Η θεματολογία των ταινιών του μετατοπίζεται προς την κοινωνική κριτική, ενώ το 1983 σταματά για λιγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο. Τη δεκαετία του '80 ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς Βεγγαλικά που, μετά από προσπάθειες πολλών ετών, προβλήθηκε τελικά στην τηλεόραση το 1988. Το 1990 εμφανίστηκε στη σειρά του ΑΝΤ1 Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης.Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται με την ταινία Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία Όλα είναι δρόμος του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997 στο ρόλο του Δικαιόπολι στους Αχαρνείς και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία. Το 2002, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, ο Θανάσης Βέγγος κράτησε έναν από τους βασικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά Περί ανέμων και υδάτων. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι από τους πιο αγαπημένους και δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου.Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Σωματείου Παραγωγών. Έχει βραβευθεί από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών 1962, έχει πάρει Α'Βραβείο ερμηνείας ανδρικού ρόλου για την ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση το 1971 και βραβείο Ενώσεως Ελλήνων Κριτικών για την ίδια ταινία, καθώς και Α' βραβείο ερμηνείας ανδρικού ρόλου για την ταινία Θανάση πάρε τ΄ όπλο σου" το 1972 (βραβείο που του δώθηκε και ως αντίδραση στο τότε καθεστώς).Ο Θανάσης Βέγγος είναι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Έχει δύο γιους.

ΡΟΜΙ ΣΝΑΙΝΤΕΡ

Ρόμι Σνάιντερ
Η Ρόμι Σνάιντερ (Romy Schneider, 23 Σεπτεμβρίου 1938 - 29 Μαΐου 1982) ήταν Αυστριακή - Γερμανίδα ηθοποιός. Η Ροζμαρί Αλμπαχ-Ρέτι, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Βιέννη στις 23 Σεπτεμβρίου του 1938 και μεγάλωσε μέσα σε καλλιτεχνική οικογένεια, με μητέρα τη Μάγδα Σνάιντερ - τη γνωστή συμπρωταγωνίστριά της σε οκτώ από τις ταινίες της - και πατέρα τον επίσης ηθοποιό Βολφ Αλμπαχ-Ρέτι.
Τη δεκαετία του 1960 ξεκίνησε καριέρα στη Γαλλία και καθ' υπόδειξη του Λουκίνο Βισκόντι έκανε και ένα σύντομο πέρασμα από το Χόλιγουντ. Μετά το 1970, εργάστηκε κυρίως στη Γαλλία όπου και απέκτησε τη Γαλλική υπηκοότητα. Έγινε γνωστή με το ρόλο της στην τριλογία Σίσσυ με θέμα τη ζωή της Ελισάβετ της Βαυαρίας, που έμεινε γνωστή σαν "πριγκίπισσα Σίσσυ". Η πρώτη ευκαιρία ως ηθοποιός της δίνεται ήδη στα 15 χρόνια της στην ταινία του Χανς Ντέμπε «Οταν ανθίζουν και πάλι οι άσπρες πασχαλιές», και ένα χρόνο αργότερα πρωταγωνιστεί ως πανέμορφη και ρομαντική πριγκίπισσα Βικτωρία στα «Παιδικά χρόνια μιας βασίλισσας» του Ερνστ Μαρίσκα.
Ακολουθούν από το 1955 μέχρι το 1957 τα γυρίσματα της τριλογίας «Σίσσυ» στην οποία ενσάρκωνε την πονεμένη αυτοκράτειρα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, Ελισάβετ, και η οποία σημάδεψε τη σταδιοδρομία της και την έκανε «όνειρο όλων των κοριτσιών της Ευρώπης», ένα ρόλο που η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε να αποποιηθεί.
Και αυτό γιατί η Ρόμι Σνάιντερ στη συνέχεια της καριέρας της καθιερώθηκε με τους ρόλους τραγικών και ευάλωτων ηρωίδων που ερμήνευε στις ταινίες τις οποίες γύρισαν μαζί της οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες, έχοντας ως συμπρωταγωνιστές της τους σημαντικότερους ηθοποιούς της εποχής της.
Η καλλιτεχνική και προσωπική της ζωή κινήθηκε ανάμεσα σε Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Αμερική, όμως τη μεγάλη της καριέρα την έκανε στη Γαλλία όπου γύριζε τη μία μετά την άλλη τις ταινίες της στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, τις οποίες «υπέγραφαν», μεταξύ άλλων, οι Λουκίνο Βισκόντι, Ζιλ Ντασέν, Κλοντ Σαμπρόλ, Ορσον Γουέλς, Κώστας Γαβράς, Κλοντ Σοτέ, Μπερτράν Τραβερνιέ, Οτο Πρέμινγκερ.
Και πλάι της βρέθηκαν κορυφαίοι πρωταγωνιστές, από την αξέχαστη μεγάλη Ελληνίδα Μελίνα Μερκούρη, οι Αλέν Ντελόν, Ιβ Μοντάν, Γιούλ Μπρίνερ, Μάρλον Μπράντο, Ούγκο Τοτσιάνι, Ροντ Στάιγκερ, Μισέλ Πικολί, Ζαν Μορό, Καρλ Χάιντς Μπεμ, Αντονι Πέρκινς, Κουρτ Γιούργκενς, Πίτερ Σέλερς, Γούντι Αλεν, και τόσοι άλλοι.
Δεκάδες ήταν οι ταινίες της που ξεχώρισαν, από την «Η δίκη», «Τα γεγονότα της ζωής», «Οι άδικοι με τα βρόμικα χέρια», «Προμελετημένη δολοφονία», «Μια απλή ιστορία», «Η γυναίκα του τραπεζίτη» μέχρι την «10.30, καλοκαίρι βράδυ» (του Ζιλ Ντασέν με τη Μελίνα Μερκούρη). Στα τέλη της δεκαετίας του '50 αρραβωνιάστηκε με τον τότε ανερχόμενο Αλέν Ντελόν. Αργότερα έκανε άλλους δυο γάμους. Με τον πρώτο της γάμο με τον Χάρι Μάγιεν (Γερμανός σκηνοθέτης και ηθοποιός) απέκτησε τον γιο της Ντάβιντ. Λίγο αργότερα ήρθε και το διαζύγιο, ενώ το 1979 ο πρώτος της σύζυγος, αυτοκτόνησε. Με τον δεύτερο σύζυγό της, Ντανιέλ Μπιασίνι (γραμματέας της) που επίσης χώρισε, απέκτησε την κόρη της Σάρα. Η υγεία της, δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση, αφού, υποχρεώθηκε και σε αφαίρεση ενός νεφρού, που λέγεται πως της άφησε και μια τεράστια ουλή, στην πλάτη. Το γεγονός όμως που την συγκλόνισε, χωρίς να καταφέρει να συνέλθει ποτέ, ήταν ο τραγικός θάνατος του γιου της, τον Ιούνιο του 1981. Ο 13 ετών Ντάβιντ, έπαιζε στον κήπο του σπιτιού της, όταν γλίστρησε και καρφώθηκε, πάνω στα κάγκελα βρίσκοντας έτσι ακαριαίο θάνατο. Η μητέρα του, δεν βρισκόταν στο σπίτι, και ενημερώθηκε για το συμβάν από το τηλέφωνο. Το σοκ, που υπέστη από το θάνατό του, την οδήγησε ακόμη και να νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική στο Παρίσι. Δυστυχώς, δεν άντεξε, και ένα χρόνο αργότερα στις 30 Μάιου 1982, βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της από τον Λοράν Πετέν, από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών χαπιών, σε συνδυασμό με αλκοόλ. Ήταν μόλις 43 χρονών.

Δήμητρα Σέττα

Μίμης Φωτόπουλος 1913 – 1986

Ο μεγάλος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, Μίμης Φωτόπουλος, γεννήθηκε το 1913 στη Ζάτουνα της Γορτυνίας. Στη διάρκεια της κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και για τη δράση του εξορίστηκε αργότερα στη Γυάρο. Από τις μεγάλος επιτυχίες του ως ηθοποιού θεωρούνται οι ταινίες «Ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές», «Κάλπικη λίρα» (1955), «Λατέρνα, φτώχια και φιλότιμο» (1955), «Ο Πατούχας» (1972), «Το σωφεράκι» (1953), «Ο γρουσούζης» (1952), κ.α.
Για τελευταία φορά εμφανίστηκε στο θέατρο το 1984, μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο, στην επιθεώρηση «Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο». Ξεχώρισε για το εντελώς προσωπικό λαϊκό ύφος και τους έξυπνους και πάντα εύστοχους αυτοσχεδιασμούς του.
Ο Μίμη Φωτόπουλος ήταν, επίσης, ζωγράφος και λογοτέχνης. Από τα βιβλία που κυκλοφόρησε, αναφέρονται: «Μπουλούκια», «Ελ Τόμπα», «25 χρόνια θέατρο», «Το ποτάμι της ζωής μου».
Πέθανε ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς, στις 29 Οκτωβρίου του 1986.

Δήμητρα Σέττα

Χάρις Αλεξίου

Η Χάρις Αλεξίου (πραγματικό όνομα Χαρίκλεια Ρουπάκα) είναι Eλληνίδα τραγουδίστρια Γεννήθηκε στη Θήβα στις 27 Δεκεμβρίου 1950).
Είναι μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες τραγουδίστριες και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του ελληνικού τραγουδιού από τη δεκαετία του '70. Έχει συνεργαστεί με -όλους σχεδόν- τους μεγάλους τραγουδιστές, μουσικοσυνθέτες και στιχουργούς- παλαιότερους και νεότερους, είτε δισκογραφικά, είτε σε μουσικές σκήνες/ πίστες/ συναυλίες: Μάνο Λοΐζο, Γιώργο Νταλάρα, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Πάριο, Δήμητρα Γαλάνη, Άννα Βίσση, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκι, Νικόλα Άσιμο, Γιώργο Ζαμπέτα, Γιάννη Σπανό, Θάνο Μικρούτσικο, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Μάνο Ελευθερίου, Λίνα Νικολακοπούλου, Σωκράτη Μάλαμα, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Γιάννη Σπάθα, Νίκο Πορτοκάλογλου, Αφροδίτη Μάνου, Λαρεύντη Μαχαιρίτσα, Γιάννη Κότσιρα και πολλούς άλλους. Έχει εμφανιστεί στις κορυφαίες αίθουσες του κόσμου και έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις.
Έχει ηχογραφήσει πάνω από 30 προσωπικούς δίσκους. Παρ'οτι η ίδια δεν συνηθίζει να αναφέρεται στις πωλήσεις των δίσκων της, σύμφωνα με την έρευνα του Πέτρου Δραγουμάνου (2009), η Χάρις Αλεξίου είναι στην 1η θέση, μεταξύ των τραγουδιστριών και συνολικά στην 3η, πίσω από τους Γιώργο Νταλάρα και Γιάννη Πάριο, της κατάταξης με τις περισσότερες πωλήσεις προσωπικών δίσκων που έχουν γίνει χρυσοί ή πλατινένιοι από το 1970 έως το 2009. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οκτώ (8) από τους προσωπικούς της δίσκους έχουν ξεπεράσει τις 100.000 πωλήσεις, η μόνη (γυναίκα) τραγουδίστρια που το έχει καταφέρει στην Ελληνική Δισκογραφία. Το γεγονός ότι οι προαναφερόμενοι προσωπικοί δίσκοι χαρακτηρίζονται από διαφορετικά μουσικά στυλ (δημοτικά, ρεμπέτικα, παλιά, σύγχρονα και έντεχνα λαϊκά, μπαλάντες), εμπεριέχουν τραγούδια διαφόρων συνθετών και έχουν εκδοθεί μεταξύ σχεδόν σταθερών χρονικών διαστημάτων από το 1977 έως το 2003, αποδεικνύει αφενός την αδιαμφισβήτητη προσφορά της Χαρούλας Αλεξίου στα μουσικά πράγματα του τόπου και αφετέρου τη συνεπή και αδιάλειπτη επαφή της με τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. Καθολική είναι και η αποδοχή της από τους συναδέλφους της στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Ο Στέλιος Καζαντζίδης στη συνέντευξή του στο Θανάση Λάλα στην εκπομπή "Φάρμα των Ανθρώπων" στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ το 1993 είχε χαρακτηρίσει τη φωνή της Αλεξίου ως μεγάλη φωνή, ό,τι καλύτερο έχει βγάλει αυτός ο τόπος .Από το 1958 ζει στην Αθήνα.
Δεκαετία '70Το 1970 είναι η χρονιά που η 19χρονη Χάρις Αλεξίου πρωτομπαίνει στη δισκογραφία με δίσκο 45 στροφών και το τραγούδι "Όταν πίνει μια γυναίκα", σε μουσική Β.Βασιλειάδη και στίχους Πυθαγόρα.
Το 1971 και 1972 ηχογραφεί, πάντα σε δίσκους 45 στροφών, τραγούδια των Απόστολου Καλδάρα, Γ.Χατζηνάσιου, Τ.Βοσκόπουλου και Μάνου Χατζηδάκη. Το 1972 έρχεται ο πρώτος σημαντικός σταθμός στη δισκογραφία της με τη συμμετοχή της στον δίσκο "ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ" των Α.Καλδάρα και Πυθαγόρα, με το Γ.Νταλάρα. Μουσικό έργο ιστορικής αξίας που τη δεκαετία του '70 θα μπει σε κάθε ελληνική δισκοθήκη, θα σημειώσει ρεκόρ πωλήσεων και αυτοδίκαια θα ενταχθεί στις "100 Μεγαλύτερες Ηχογραφήσεις του Αιώνα" της MINOS - EMI. Για το δίσκο αυτό ερμηνεύει 3 τραγούδια, τα "Δυο παλικάρια απ'το Αϊβαλί", "Μαρμαρωμένος βασιλιάς" και "Πήρε φωτιά το Κορδελιό". Την ίδια χρονιά κάνει και τη μία και μοναδική εμφάνισή της στον κινηματογράφο, στην ταινία "Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας" του Οδυσσέα Κωστελέτου, ερμηνεύοντας το τραγούδι "Ήτανε τ'όνειρο μικρό (Δυο καημοί)" των Μίμη Πλέσσα, Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το 1973 συμμετέχει στο δίσκο "ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ" των Α.Καλδάρα και Λ.Παπαδόπουλου, ξανά με το Γ.Νταλάρα, με τραγούδια όπως τα "Καμπάνα του εσπερινού" και "Βάρα νταγιερέ". Το 1974 έρχεται η πρώτη δισκογραφική συνεργασία με το Μάνο Λοΐζο με τη συμμετοχή της Χαρούλας Αλεξίου στο δίσκο "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΕ" των Μ.Λοΐζου, Δ.Χριστοδούλου, με 4 τραγούδια, μεταξύ των οποίων τα "Μια καλημέρα" και "Ποιος το ξέρει". Η συνάντηση με το Μάνο Λοΐζο αποτελεί την αρχή μιας ουσιαστικής φιλίας και μιας σπουδαίας συνεργασίας. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο δίσκο "ΟΔΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ" των Γιάννη Σπανού, Λ.Παπαδόπουλου, με τους Γ.Πάριο και Γ.Καλατζή, με 4 τραγούδια. Από αυτά θα ξεχωρίσει το ομώνυμο με το δίσκο τραγούδι "Οδός Αριστοτέλους" το οποίο θα αποτελέσει και ορόσημο για την πορεία της Χαρούλας Αλεξίου καθώς, όπως θα δηλώσει η ίδια αργότερα, σε αυτό το τραγούδι αισθάνθηκε ότι "βρήκε" τη φωνή της, στους τόνους του κοντράλτο. Επίσης, τη χρονιά αυτή συμμετέχει στους δίσκους "ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ" του Μίκη Θεοδωράκη, "Ω!Τι κόσμος μπαμπά" του Βασίλη Δημητρίου και "Άσπρο-Μαύρο" του Γ.Χατζηνάσιου. Τέλος, συμμετέχει και στους δίσκους "ΓΙΑ ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΦΙΛΟΥΣ" και "ΡΟΒΙΝΣΩΝΕΣ" του Α.Καλδάρα, με τραγούδια όπως τα "Μια στεναχώρια" και "Δυο ποτήρια". Το 1975 ηχογραφεί τον πρώτο προσωπικό της δίσκο "12 ΛΑΪΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", με τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως τα "Δημητρούλα μου", "Η Ρόζα", "Ελενίτσα", "Λένγκω-Λένγκω", ενώ συμπεριλαμβάνεται και το "Όταν πίνει μια γυναίκα" που ήταν και το πρώτο δισκογραφημένο της από το 1970 σε δίσκο 45 στροφών. Επίσης συμμετέχει στο δίσκο "ΠΑΝΟΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ: ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠ'ΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΛΗΜΕΡΙ ΤΟΥ" του Πάνου Τζαβέλλα, με το τραγούδι "Μάη Μάη".
Το 1976 ηχογραφεί τον προσωπικό δίσκο "ΛΑΪΚΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ", με τραγούδια αποκλειστικά του Κουγιουμτζή, όπως τα "Μάτια μου μάτια μου", "Θά'ταν 12 του Μάρτη", "Χρόνια σαν βροχή", "Τα σκούρα μάτια". Την ίδια χρονιά ηχογραφεί τον προσωπικό δίσκο "ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ 2", με τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως "Η Γκαρσόνα", "Κίτρινη πόλη", "Ένα παλιό ζεϊμπέκικο", "Πώς να σε λησμονήσω". Επίσης συμμετέχει στο δίσκο "ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ" του Κ.Μουντάκη.
Το 1977 ηχογραφεί τον διπλό προσωπικό δίσκο "24 ΚΑΙ 1 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", με τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως τα "Τι γλυκό να σ'αγαπούν", "Χρόνια χελιδόνια", "Οι Κυριακές στην Κατερίνη", "Όλες του κόσμου οι Κυριακές", "Χάθηκα", "Το Ανεστάκι", "Μη χαράζεις βλέφαρό μου", "Μανταλιώ", "Μινόρε της αυγής", "Ούζο όταν πιεις", "Πουλάκι ξένο", "Όμορφη πουν'η Λειβαδιά", ενώ συμπεριλαμβάνεται και το "Οδός Αριστοτέλους" που είχε ηχογραφηθεί για τον ομώνυμο δίσκο των Γ.Σπανού, Λ.Παπαδόπουλου το 1974. Το 1979 έρχεται η στιγμή που ηχογραφεί προσωπικό δίσκο με το Μάνο Λοΐζο, σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. Είναι "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΛΑΣ". Το τραγούδι "Ο φαντάρος" ξεχωρίζει αμέσως, ενώ το "Όλα σε θυμίζουν" θα καταγραφεί με το πέρασμα του χρόνου ως μία από τις κλασικές ελληνικές μπαλάντες. Άλλα τραγούδια του δίσκου είναι τα "Τίποτα δεν πάει χαμένο", "Πες μου πώς γίνεται", "Τέλι τέλι", "Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή", "Την όγδοη μέρα", "Γύφτισα τον εβύζαξε". Ο δίσκος αυτός θα αποτελέσει ορόσημο για την πορεία της Χαρούλας Αλεξίου. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο δίσκο "ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ" του Θωμά Μπακαλάκου με χαρακτηριστικό τραγούδι "Το γράμμα". Κατά τη δεκαετία του '70 η Χάρις Αλεξίου εμφανίζεται σε μπουάτ στην Πλάκα, ανοίγοντας το δρόμο σε ένα νέο τρόπο παρουσίασης των τραγουδιών, τελείως διαφορετικό από τη συμβατική λογική των νυχτερινών κέντρων. Συμπίπτει με την περίοδο της μεταπολίτευσης, του πολιτικού τραγουδιού και της αναβίωσης του ρεμπέτικου, που βρίσκει τη Χαρούλα Αλεξίου να τραγουδά μπαλάντες, λαϊκά και έντεχνα, δημοτικά και ρεμπέτικα. Τραγουδά για μεγάλο διάστημα με το Γιώργο Νταλάρα. Τραγουδά επίσης με τους Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνη Καλογιάννη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Πάριο. Οι συναυλίες που δίνει σε στάδια και θέατρα με τραγούδια των Μάνου Λοΐζου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Χρήστου Νικολόπουλου, Γιάννη Σπανού, Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρου Κουγιουμτζή, σημειώνουν μεγάλη επιτυχία.
Δεκαετία '80Κατά τη δεκαετία του '80 ανέδειξε ίσως περισσότερο από πριν το "λαϊκό της προφίλ" μέσα από συνεργασίες με συνθέτες όπως ο Αντώνης Βαρδής, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Θάνος Μικρούτσικος κ.α. Δεν παραλείπει όμως να χαρίσει ιδιαίτερα ευαίσθητες ερμηνείες στο δίσκο «Τα τραγούδια της χτεσινής μέρας» με τη Δήμητρα Γαλάνη, επιστρέφει στις "ρίζες" της(δημοτικό τραγούδι) με το δίσκο «Τα τραγούδια της γης μου», αλλά και με τα «Τσίλικα», κάνει μια λαϊβ συνεργασία-έκπληξη με τον Ιταλό τροβαδούρο Πάολο Κόντε και συνεργάζεται με το Μάνο Χατζιδάκι στην παραγωγή ενός από τους πιο αξιόλογους δίσκους στην καριέρα της, στο «η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια». Τα τραγούδια: «Φεύγω», «Πόλη τουρκεμένη», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», «Αν πεθάνει μια αγάπη», «Ζήλεια μου», «Μια είναι η ουσία», «Η διαθήκη», «Η μπαλάντα της Ιφιγένειας» (αυτοβιογραφικό τραγούδι σε μουσική και στίχους- εννοείται- της ίδιας), «Ελένη», «Ερωτικό», «Η αγάπη είναι ζάλη», «Όποια και να σαι», «Canto per me», «Μ' έπλεξε ένας μόρτης», «Η νύχτα θέλει έρωτα», «Τηλεφωνητής», «Μια πίστα απο φώσφορο» είναι μερικά μόνο από εκείνα που θεωρούνται πλέον κλασσικά.
Δεκαετία '90Στις αρχές της δεκαετίας του '90 βγάζει το δίσκο «Δι ευχών» σε μουσική του Νίκου Αντύπα, πρώην μέλος του συγκροτήματος Socrates και στίχους-κυριως- της Λίνας Νικολακοπούλου, "εγκαινιάζοντας" την ενασχόλησή της με ένα διαφορετικό ύφος μουσικής, με σαφείς τις ροκ, τις έντεχνες, αλλά και τις έθνικ επιρροές. Ο δίσκος αυτός συζητήθηκε, επικρίθηκε και εν τέλει αγαπήθηκε όσο λίγοι στην καριέρα της. Επόμενος μεγάλος σταθμός αυτής της δεκαετίας είναι ο δίσκος «Οδός Νεφέλης '88» όπου η Αλεξίου μάς συστήνεται πλέον ως ολοκληρωμένη δημιουργός, αφού έχει γράψει η ίδια τη μουσική και τους στίχους σε 10 από τα δώδεκα κομμάτια του άλμπουμ: «Το μινοράκι», «Οι φίλοι», οι «Δεκατρείς φωτιές», το «Ψυχές και Σώματα», η «Πανσέληνος», το «Στις δώδεκα» (δισκογραφημένο ήδη απο την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο δίσκο «Δικαίωμα»), ο «Άνθρωπος του κάβου» ξεχωρίζουν -αν μπορούμε να το πούμε αυτό- και "συντροφεύουν" την περιοδία-μαμούθ που κάνει η Αλεξίου τα επόμενα χρόνια. Ακολουθούν τα λαϊβ CD και η δεκατία κλείνει με έναν ακόμη δίσκο με δικά της κομμάτια, «Το παιχνίδι της αγάπης», ο οποίος δεν είχε όμως την ίδια εμπορική επιτυχία (ίσως ούτε την ίδια καλλιτεχνική αρτιότητα) με τον προηγούμενο. Το τραγούδι «Οι δικοί μου ξένοι» μάλλον αντέχει στο χρόνο.
Από το 2000 έως σήμεραΤο 2000 ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος («Παράξενο Φως») και ένας με επανεκτελέσεις σε απέριττες ενορχηστρώσεις («Ψίθυροι») αποτελούν τις πρώτες παραγωγές της Εστίας, της εταιρείας που συστήνει η ίδια η Αλέξιου, μέσω της οποίας πρόκειται να εκδίδει τους δίσκους της από εδω και πέρα. Το «Ως την άκρη του ουρανού σου» (2003) γίνεται δις πλατινένιο, ενώ σε καινούρια τραγούδια την ακούμε πάλι το 2006 με το νεο-δημοτικού στύλ άλμπουμ «Βύσσινο και Νεράντζι». Το 2005 αναλαμβάνει την παραγωγή του πρώτου προσωπικού CD της νέας τραγουδίστριας Ζωής Παπαδοπούλου και το 2008 κάνει το ίδιο για το τραγουδοποιό Μάκη Σεβίλογλου. Το καλοκαίρι του 2008 η Χάρις Αλεξίου δίνει τη μεγαλύτερη συναυλία των τελευταίων χρόνων στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο με περισσότερους από 20.000 θεατές.Το καλοκαίρι του 2009 περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στη δισκογραφία με τον νέο δίσκο " Η αγάπη θα σε βρεί όπου και να 'σαι" με πωλήσεις άνω των 70000 αντιτύπων. Εμφανίζεται στο Παλλάς το 2010 απο τον Ιανουάριο μέχρι τέλη Μαρτίου και τον Απρίλη στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Το καλοκαίρι περιοδεύει παρέα με τη Μάρθα Φριντζήλα σε όλη την Ελλάδα.ΓενικάΈχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις( π. χ. Prix Adami από τη γαλλική Ακαδημία Charles Cros).
Προσωπική ζωήΈχει παντρευτεί δύο φορές με τον Αχιλλέα Θεοφίλου (παραγωγό) και τον Σωτήρη Μπασιάκο (μάνατζερ της). Έχει υιοθετήσει ένα γιο, τον Μάνο, ο οποίος πήρε το όνομα του από τον αγαπημένο της φίλο, Μάνο Λοΐζο.
Δισκογραφία45άρια
· 1970: Όταν πίνει μια γυναίκα
· 1970: Το παρασύνθημα
· 1971: Έφυγε η αγάπη
LPs/CDs
Συμμετοχές
· 1972: Μικρά Ασία
· 1973: Βυζαντινός Εσπερινός
· 1974: Προδομένος Λαός
· 1974: Καλημέρα Ήλιε
· 1974: Για ρεμπέτες και για φίλους
· 1974: Οδός Αριστοτέλους
κλπ...
Προσωπική
· 1975: 12 Λαϊκά Τραγούδια
· 1976: Χάρις Αλεξίου 2
· 1976: Λαϊκές Κυριακές
· 1977: 23 Τραγούδια
· 1979: Τα τραγούδια της Χαρούλας
· 1980: Ξημερώνει
· 1981: Τα τραγούδια της γης μου
· 1981: Τα τραγούδια της χθεσινής μέρας
· 1982: Η ζωή μου κύκλους κάνει
· 1983: Τα τσίλικα
· 1984: Εμφύλιος έρωτας
· 1986: Η αγάπη είναι ζάλη
· 1987: Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια
· 1988: Η νύχτα θέλει έρωτα
· 1988: Χάρις Αλεξίου (Best)
· 1990: Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια
· 1991: Η δική μας νύχτα (Live)
· 1991: Η Αλεξίου τραγουδά Χατζή
· 1992: Δι' ευχών
· 1993: Οι μπαλάντες της Χαρούλας
· 1994: Εϊ
· 1995: Οδός Νεφέλης '88
· 1996: Γυρίζοντας τον κόσμο (Live '92-'96)
· 1997: Ένα φιλί του κόσμου (Live)
· 1997: Γυρίζοντας τον κόσμο & Ένα φιλί του κόσμου (Live)
· 1998: Το παιχνίδι της αγάπης
· 2000: Ψίθυροι
· 2000: Παράξενο Φως
· 2002: Cine Κεραμικός (Live)
· 2003: Ως την άκρη του ουρανού σου
· 2004: Ανθολόγιο
· 2006: Βύσσινο και νεράντζι
· 2007: Αλεξίου - Μάλαμας - Ιωαννίδης: Ζωντανή ηχογράφηση στο Λυκαβηττό
· 2007: Ωδείο Ηρώδου Αττικού - Αφιέρωμα στο Μάνο Λοΐζο
· 2009: Η αγαπη θα σε βρει οπου και να 'σαι

Δήμητρα Σέττα