ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ήταν σημαντικός Έλληνας τραγουδοποιός και ερμηνευτής. Γεννήθηκε στο Περιστέρι , στις 11 Δεκεμβρίου 1922 στην Αθήνα και πέθανε στις 7 Απριλίου 2005. Πρόκειται για έναν από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες λαϊκούς τραγουδιστές του 20ού αιώνα.
ΖωήΑπό φτωχή οικογένεια, εργάστηκε ως υδραυλικός για να επιζήσει και παράλληλα έπαιζε κιθάρα. Ήταν το μικρότερο παιδί της οκταμελούς οικογένειας. Εκανε δύο γάμους και απέκτησε 3 παιδιά. Ο γιος του, Γρηγόρης, έχει το όνομα του πατέρα του και είναι επίσης τραγουδιστής. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης απεβίωσε έπειτα από βραχύχρονη περίοδο νοσηλείας, στις 7 Απριλίου 2005 σε ηλικία 83 ετών.
Συνθέσεις και ΣυνεργασίεςΜπήκε στην δισκογραφία το 1949 σε ηλικία 25 ετών ως συνθέτης με το τραγούδι "Το καντήλι τρεμοσβήνει" σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Συνέθεσε περισσότερα από 200 τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως τα "Του Βοτανικού ο μάγκας", "Σε τούτο το στενό", "Επίσημη αγαπημένη", "Τρελοκόριτσο", "Στου Μπελαμή το ουζερί", "Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα" και πλήθος άλλων. Η συνεργασία του με το Μίκη Θεοδωράκη (τον οποίο γνώρισε ενώ ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο) αλλά και με το Μάνο Χατζηδάκι "γέννησε" τα καλύτερα ίσως τραγούδια του. Με την ερμηνεία του στον Επιταφίο του Μίκη Θεοδωράκη και του Γιάννη Ρίτσου χάραξε νέους δρόμους στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, ερμήνευσε τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Γιώργου Μητσάκη, του Γιάννη Παπαϊωάννου και του Ακη Πάνου.Στις συνεργασίες του αξίζει επίσης να αναφέρουμε αυτές με το Σταύρο Ξαρχάκο και το Δήμο Μούτση.
ΔιακρίσειςΤιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο τον Ιανουάριο του 2003 με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα, καθώς και με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών. Επίσης, έχουν γίνει πολλές συναυλίες προς τιμήν του. Τον Ιούνιο του 1997 οργανώθηκε λαϊκή συναυλία για να τιμηθούν τα 50 χρόνια προσφοράς του στο λαϊκό τραγούδι, ενώ σημαντική είναι η συναυλία που διοργανώθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού στις 11 Μαρτίου 2002 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με την συμμετοχή δεκάδων σημαντικών καλλιτεχνών.
ΔισκογραφίαΣτον παρακάτω κατάλογο περιλαμβάνονται μόνο οι δίσκοι στους οποίους υπάρχει "πρωτογενές" υλικό, δηλαδή ηχογραφήσεις που δεν έχουν κυκλοφορήσει άλλη φορά σε δίσκο. Δεν περιλαμβάνονται δηλαδή κάθε λογής συλλογές, ούτε αναφέρονται για δεύτερη φορά -όταν επανεκδίδονται- δίσκοι που περιέχουν ηχογραφήσεις που έχουν περιληφθεί ήδη σε προηγούμενο δίσκο.Προσωπική δισκογραφία
Επιτάφιος (1960)
Το τραγούδι του νεκρού αδερφού (1962)
Το Άξιον Εστί (1964)
Πολιτεία Β (1964)
Επιφάνεια (1964)
Ρωμιοσύνη (1966)
Επίσημη αγαπημένη (1968)
Μια γυναίκα φεύγει (1969)
Μαζί με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση (1970)
Ο Μπιθικώτσης (1970)
Α-Ω (1971)
Ουράνιο τόξο (1972)
Πράσινο φως (1973)
Μικροί καϋμοι (1975)
Στη μεγάλη λεωφόρο (1976)
Χαμένες αγάπες (1977)
Οκτώβρης 78 (1978)
Πατέρα μου (1979)
Μεγαλοπρέπεια (1980)
Παράπονα της πλώρης (1981)
Σήμερα (1986)
Ο άγνωστος Θεός (1990)
Συμμετοχές
Πολιτεία (1961)
Η συναυλία στο Κεντρικό (1961)
Κόκκινα φανάρια (1963)
Η Ελλάς χωρίς ερείπια (1964)
Ένα μεσημέρι (1966)
Χρυσοπράσινο φύλλο (1966)
Η πόρτα ανοίγει (1967)
Μάρκος ο δάσκαλος μας (1968)
Τσιτσάνης (Τα κλειδιά) (1968)
Χρώματα (1968)
Ένα χαμόγελο (1969)
Κόσμε αγάπη μου (1969)
Επιστροφή (1970)
Χαλάλι σου ζωή (1971)
Μικρές ώρες (1972)
Πρώτη εκτέλεση (1973)
Τα ωραία του Τσιτσάνη (1973)
Θαλλασινά φεγγάρια (1974)
Αρχιπέλαγος (1976)
Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι (1987)
Σημαντικές συλλογές
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη (1974)
Τα αυθεντικά (1975)
14 χρυσές επιτυχίες 1 & 2 (1977)
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη No2 (1978)
Τα αυθεντικά Νο2 (1984)
Οι πρώτες εκτελέσεις (2003)
50 Χρόνια 1949 - 2000 (2005)
Ανθολόγιο 1923-2005 (2006)
Από τις 78 στροφές (2007)
ΔιάφοραΟ χαρακτηρισμός "σερ" που τον συνόδεψε σε ολόκληρη τη πορεία του προήλθε από τον Δημήτρη Ψαθά όταν σε ένα χρονογράφημα στη στήλη του στην εφημερίδα "Τα Νέα" χαρακτήρησε με αυτό τον τρόπο τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.
Στο τραγούδι "Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα" ακούγεται το εξής: "Ένα όμορφο αμάξι με δύο άλογα / να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω....το ένα τ` άλογο να είναι άσπρο / όπως τα όνειρα που έκανα παιδί/το άλλο τ` άλογο να είναι μαύρο". Αυτό έγινε πραγματικότητα προς τιμήν του στην κηδεία του.
Όταν κάποτε ρωτήθηκε γιατί επέλεξε να δώσει στον γιο του το ίδιο όνομα μ' εκείνον, απάντησε "Γιατί όταν μια μέρα πεθάνω, θα ήθελα να επιστρέψει μετά την κηδεία στο σπίτι ένας Γρηγόρης Μπιθικώτσης".
Λίγους μήνες πριν πεθάνει, το 2004 του απονεμήθηκε το Τιμητικό Βραβείο στα Μουσικά Βραβεία Αρίων.

Σεβάς Χανούμ - η "Ωραία του Πέραν"

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1931 ήρθε στη ζωή η Σεβαστή Παπαδοπούλου, που πέρασε στην ιστορία με το καλλιτεχνικό Σεβάς Χανούμ. Γεννήθηκε στα Κοκκινόγεια, ένα χωριό κοντά στη Δράμα. Η οικογένεια της –Πόντιοι πρόσφυγες από την Σαμψούντα που αρχικά εγκαταστάθηκαν στην Δράμα– μετακόμισαν στην Θεσσαλονίκη στη διάρκεια της Κατοχής. Από μικρή ηλικία έδειξε την αγάπη της για το τραγούδι, ενώ το διάστημα 1942-49 τραγουδούσε σε διάφορα κέντρα της Θεσσαλονίκης, παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της. Το 1949 αποφασίζει να έρθει στην Αθήνα, όπου και δισκογραφεί το πρώτο της τραγούδι μαζί με τον Τάκη Μπίνη –Όμορφη Πειραιώτισσα, του Κώστα Καπλάνη. Με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Σεβάς Χανούμ εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1951, στου «Τζίμη του Χονδρού». Τη βαφτίζει μάλιστα ο ίδιος ο Τζίμης –για να ταιριάζει με τα ανατολίτικα τραγούδια που τραγουδούσε– ο οποίος διαφημίζει στις εφημερίδες της εποχής «τη Νέα ανακάλυψη Σεβάς Χανούμ, την ωραία του Πέραν». Παρότι πρόκειται για μια από τις ωραιότερες φωνές του λαϊκού τραγουδιού στη «χρυσή» του περίοδο, της δεκαετίας του ‘50, η δισκογραφία της Σεβάς Χανούμ δεν είναι εκτεταμένη. Στη διαδρομή της ωστόσο, συνεργάστηκε με τους Γιάννη Παπαϊωάννου, Απόστολο Καλδάρα, Σταύρο Τζουνάκο, Βασίλη Τσιτσάνη, Μανώλη Χιώτη και πολλούς άλλους. Τραγούδησε σε πάμπολλα κέντρα σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό (Η.Π.Α., Γερμανία, Αγγλία κλπ).
Η Σεβαστή υπήρξε καλλιτεχνική παρτενέρ αλλά και ερωτική σύντροφος του Καζαντζίδη. Είναι, ίσως, μια από τις λιγότερο γνωστές τραγουδίστριες, που συνδέθηκαν μαζί του. Οι περισσότεροι (δικαίως) συνέδεσαν το όνομα του Καζαντζίδη με τη Μαρινέλλα, πολλοί γνωρίζουν έστω και σαν αναφορά την Καίτη Γκρέυ, λίγοι μνημονεύουν τα ωραία δίφωνα της Λίτσας Διαμάντη… Τη Σεβάς Χανούμ, όμως, δεν την θυμάται σχεδόν κανείς, πόσο μάλλον τη σχετίζει με τον Καζαντζίδη. Σε αυτό συντελεί και το γεγονός ότι δισκογραφικά, Καζαντζίδης – Χανούμ, δεν συνεργάστηκαν ποτέ. Εμφανίστηκαν, όμως, από κοινού σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης: Στο «Θείο» (πρώην «Ζέφυρος»), στην «Τριάνα» του Χειλά αλλά και στη «Γρανάδα» το 1955.
Η σχέση τους ήταν σύντομη και τοποθετείται χρονικά πριν το 1957, οπότε ο Στέλιος γνωρίζεται με την Κυριακή Παπαδοπούλου (Μαρινέλλα). Για τον Καζαντζίδη κύρια αιτία του χωρισμού του με την Σεβάς, ήταν η «εξάρτηση» της τραγουδίστριας από τα ναρκωτικά. Εξομολογείται στον Βασίλη Βασιλικό, το 1980: «Αυτή που έπινε πάρα πολύ και που ήθελε οπωσδήποτε να με κάνει χασικλή ήταν η Σεβάς Χανούμ. Αυτής της φουκαριάρας της είχε γίνει πάθος. Δεν μπορούσε να τραγουδήσει αν δεν έπινε. Ενώ είχε ωραία φωνή και ήταν αρτίστα σπουδαία, νόμιζε πως χωρίς αυτό το πράμα δεν άξιζε τίποτα. Γι’ αυτό και δεν κράτησε πολύ η συνεργασία μου με τη Σεβάς Χανούμ. Είδα ότι θα με κατέστρεφε αν συνεχίζαμε.»
(βιβλίο «Υπάρχω» σελ 37, εκδόσεις Λιβάνη).
Αυτό που η Σεβαστή είχε να θυμάται από τον Στέλιο, ήταν η ευγένειά του.«Εν πάση περιπτώσει, έζησα με τον Στέλιο, δεν μπορώ να πω δεν αγαπηθήκαμε ή δεν πέρασα ωραίες στιγμές. Όχι, δεν μπορώ να πω τίποτε. Ποτέ δεν θυμάμαι να μ’ έχει πει: πήγαινε πιο κει, ή να μ’ έχει βρίσει ποτέ. Μα ποτέ. Πέρασα ζωή πραγματικά ονειρώδη μαζί του.», δήλωνε σχετικά. Κάτι άλλο που σημειώνει στις αφηγήσεις της η Σεβάς Χανούμ, και αξίζει να αναφέρουμε, είναι πως μαζί της ο Καζαντζίδης, ανακάλυψε τον μουσικό πλούτο των Αραβικών χωρών.
Αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Εκεί στο σπίτι του Στέλιου στη Νέα Ιωνία, κλεινόμαστε τα βράδια μετά τη δουλειά, ανοίγαμε ραδιόφωνο και ακούγαμε Αραβία, Αίγυπτο. Ακούγαμε, μέχρι να βγει ο χότζας το πρωί να πει το «Αλλά, αλλάχ» και τότε πέφταμε να κοιμηθούμε. Εκεί ακούγαμε τη μεγάλη Κυρία, την κόρη της Κλεοπάτρας και του Νείλου, την εκρηκτική τραγουδίστρια της Αιγύπτου, την Ουμ Καλσούμ. Και όλα τα συγκροτήματα του ραδιοφωνικού σταθμού του Καΐρου και όλων των αραβικών ραδιοσταθμών… Και τότε, εγώ ήμουν εκείνη που πλούτισα τη φωνή του Καζαντζίδη. Άκουγε και ξεσήκωνε αυτούς τους λαρυγγισμούς.»
Το 1986, το Υπουργείο Πολιτισμού και η Ένωση Τραγουδιστών Ελλάδας διοργάνωσαν συναυλία προς τιμήν της, στο Παλαί Ντέ Σπορ της Θεσσαλονίκης, ενώ τον Απρίλιο του ’87 τραγούδησε για τελευταία φορά μπροστά στο κοινό, ντυμένη με ποντιακή φορεσιά, σε τιμητική συναυλία του Ομίλου Ποντίων και της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης.
Η Σεβαστή, έφυγε από τη ζωή πάμφτωχη, στις 18 Μάιου του 1990 μετά από πτώση της στην άσφαλτο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η υγεία της είχε εξασθενίσει και η ίδια ζούσε απομονωμένη στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Λίγο πριν πεθάνει, σχεδίαζε την επάνοδό της στο τραγούδι. Δεν πρόλαβε όμως. 

Δήμητρα Σέττα

Γιώργος Σαλαμπάσης

Ο Γιώργος Σαλαμπάσης είναι σύγχρονος λαϊκός τραγουδιστής. Γεννήθηκε στο Κουβούκλιο Σερρών στις 30 Σεπτεμβρίου 1952. Ξεξίνησε να τραγουδάει στις αρχές της δεκαετίας του '70 και το 1982 ερμήνευσε τη μεγάλη του επιτυχία "Σ άγαπάω μ άκούς"σε στίχους του Θεόδωρου Άγγελου και μουσική Νίκου Μπαξεβάνη. Το τραγούδι έγινε αμέσως σουξέ και έγινε σλόγκαν το οποίο αναφερόταν καθημερινά από τον κόσμο και χρησιμοποιήθηκε στις επιθεωρήσεις, τηλεόραση, ταινίες κλπ. Μετά από αυτήν την τεράστια επιτυχία, ο Γιώργος Σαλαμπάσης ουσιαστικά εξαφανίστηκε μή μπορώντας να ξανακάνει κάτι ανάλογο. Σήμερα αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας και σπάνια εμφανίζεται είτε για να τραγουδήσει είτε για να δώσει συνεντεύξεις. Κάποιοι δίσκοι που κυκλοφόρησε είναι "ο Μαχαραγιάς", ο 'Διάδρομος 7 ", τα "Ωραία μάτια", το "Παράπονο"(που περιέχει το σ 'αγαπάω μ 'ακούς) και "Για μια γυναίκα". Οι μεγαλύτερές του επιτυχίες είναι ''Σ 'αγαπάω μ 'ακούς", "Και να μη με λένε Γιώργο" και το παράπονό μου".

Δήμητρα Σέττα

Νικολάου Φίλιππος

Γεννήθηκε: 21-09-1942
Δημοφιλής τραγουδιστής και τραγουδοποιός της νεο-ελαφράς και νεο-λαϊκής μουσικής. Γεννήθηκε το 1942 και θητεύει στο Ελλ. Τραγούδι περισσότερο από 3 δεκαετίες. Στη διάρκεια αυτής της θητείας εμφανίστηκε από τις «πίστες» των ονομαστότερων κοσμικών Κέντρων («Διογένης»: 1980-81, 1984-86, «Νεράιδα» 1983, κ.λπ.) και τιμήθηκε με «πλατινένιους» και «χρυσούς» δίσκους, όπως για τη συμμετοχή του στους δίσκους των 100.000 αντιτύπων: «Τα γλεντζέδικα» (1984) και «΄Εξω ντέρτια» (1986) ή για τους δίσκους των 50.000 αντιτύπων: «Μια λαϊκή βραδιά, Νο 1 και 2» (1982 και 1983). Στα πεπραγμένα του ανήκει και το ότι ανέλαβε τα φωνητικά των «Play Boys», όταν απεχώρησε η τραγουδίστριά τους Ία Κούκα. Το 1997 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Για να τα λέμε λαϊκά» (σε στίχους του και μουσική του Στέφανου Κυπριώτη) που αποτελεί τον 34ο δίσκο του μέσα σε 29 χρόνια. ΄Αλλοι επιτυχημένοι ατομικοί LP δίσκοι του: «΄Οταν» (1971), «Με την πρώτη στάλα» (1973), «Μεγιε μελέ» (1974), «Ακόμα μια φορά» (1975), «Θα σε περιμένω πάντα» (1976), «Φορές φορές» (1976), «Θά ΄θελα» (1976), «Μου χρωστάς, δε σου χρωστάω» (1978), «΄Ομορφες στιγμές» (1979), «Πορτραίτο» (1981), «Τα τεμπέλικα» (1983), «Μάη μου» (1985), «Τι γλυκές πού’ναι οι γυναίκες» (1986), «Μια νύχτα μαζί» (1987), «Η προδοσία» (1988), «Παλιά αλλά αγαπημένα» (1989), «Σ’ αγαπώ, αγάπησέ με» (1990), «Κλικ στην αγάπη» (1991), «΄Ερωτας στο βινύλιο» (1992), «΄Ερωτας θάνατος» (1993), «Πτώση αγγέλων» (1995), «Τα ερωτικά» (1996), κ.λπ. ΄Εχει επίσης συμμετοχή σε πολλούς άλλους δίσκους.

Διονύσης Τσακνής

 

Διονύσης Τσακνής είναι σύγχρονος συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής τραγουδιών.
Γεννήθηκε στην Καρδίτσα στις 12 Οκτωβρίου του 1954, όπου και μεγάλωσε. Πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε οικονομικές επιστήμες και μουσική. Κατόπιν, για δύο χρόνια βρέθηκε και πάλι στην Καρδίτσα όπου δίδασκε θεωρητικά της μουσικής στο δημοτικό ωδείο της πόλης. Η πρώτη δουλειά που κυκλοφόρησε ήταν το 1982 με τίτλο H Mπαλάντα Του Ταξιδιώτη. Το 1984 κέρδισε το Α' βραβείο θεατρικής μουσικής στο Διαγωνισμό Θεάτρου Ιθάκης και το Β' βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Το επόμενο έτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο του μαζί με τη Σοφία Βόσσου με τίτλο Καλή Ακρόαση. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι δίσκοι Τρίτο Μάτι το 1987, Φταίνε Τα Τραγούδια το 1989 και Φώτα Παρακαλώ το 1990.
Συνολικά έχει εκδώσει 27 δίσκους και 2 CD single, έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Το 1996 έκανε την πρώτη του απόπειρα στο χώρο του βιβλίου, εκδίδοντας ένα διήγημα με τίτλο Υπό προθεσμία. Επίσης, από εκείνη τη χρονιά συνεργάζεται ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Ο Διονύσης Τσακνής έχει κερδίσει τρία βραβεία για τη μουσική του —δύο για το θέατρο και ένα για το τραγούδι—, ενώ έχει να επιδείξει πλήθος συνεργασιών με σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς. Ξεχωριστής σημασίας είναι η δωδεκάχρονη συνεργασία του με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Συνεργάστηκε επίσης με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Πάνο Κατσιμίχα, τον Ορφέα Περίδη, Σωκράτη Μάλαμα και άλλους. Συνεργάστηκε, επίσης, με τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος το 2000 του ανέθεσε την μελοποίηση εκ νέου του έργο του Ο ήλιος και ο χρόνος. Στις αρχές του 2001 έθεσε σε κυκλοφορία το άλμπουμ με τίτλο Παίζοντας Με Δυο Ορχήστρες, το οποίο περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις έργων του Τσακνή από τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Προσωπικοί δίσκοι
· 1982 Η Μπαλάντα του Ταξιδιώτη (Ανεξάρτητη παραγωγή)
· 1986 Καλή Ακρόαση (ΜΙΝΟS)
· 1987 Το Τρίτο Μάτι (ΜΙΝΟS)
· 1989 Φταίνε τα Τραγούδια (Ακτή)
· 1990 Φώτα Παρακαλώ (Ακτή)
· 1991 Αλήτης Καιρός (Ακτή)
· 1992 Ο Μπαλαμός (Ακτή)
· 1993 Ή Ταν ή Επί Τας (Ακτή)
· 1994 Το Φάντασμα από το Παρελθόν (Ακτή)
· 1994 Η Νύχτα θα το Πει (live) (ΕΜΙ)
· 1995 Το Τελευταίο Αντίο (Ακτή)
· 1996 Φτιάξε Καρδιά μου το Δικό σου Παραμύθι (Ακτή)
· 1997 The (X) Κλυνν Files Ανάποδα (Ακτή)
· 1997 Business στα Βαλκάνια (Ακτή)
· 1998 Χωρικά Ύδατα (Ακτή)
· 1999 Με την Πλάτη στον Τοίχο (Ακτή)
· 2000 Παίζοντας με Δυο Ορχήστρες
· 2001 Ένας Χειμώνας για Δύο · 2001 Τα Τραγούδια Μου
· 2002 Αριστοφάνη Αχαρνής
· 2002 Γέφυρες
· 2003 Μια Ζωή Αλλού
· 2004 Χρειάζεται ένα Θαύμα Εδώ
· 2006 Γαλάζιο Φόρεμα
· 2007 Τι Γυρεύεις στον Ύπνο μου, Πατέρα (LEGEND)
Συμμετοχές
· 1991 Μαθήματα Πατριδογνωσίας (Lyra)
· 1993 Κάτω απ' την Ακρόπολη (RCA)
· 1997 Τίποτα δεν Χαρίζεται (Fontana)
· 1997 Το Ξενοδοχείο (Mercury)
· 1997 Ψάξε στ' Όνειρο μας (ΜΙΝΟS)
· 2001 Δούρειος Ίππος
· 2000 Η συναυλία (live) (ΕΜΙ)
· 2000 Apurimac, Χωρίς σύνορα
· 2000 Vengo (Original Soundtrack)(Warner Brothers Records)
· 2002 Μάνος Λοΐζος-20 χρόνια μετά...
· 2003 Της Πόλης Ξωτικό (ΕΜΙ)
· 2003 Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Εσείς, οι φίλοι μου κι εγώ (ΕΜΙ)
· 2003 Απόστολος Μπουλασίκης, Της πόλης ξωτικό
· 2004 Yasmin Levy: La Juderia - Naci en Alamo (Dionysis Tsaknis/Gritos de Guerra)
· 2005 Δες τι λαμπρό φεγγάρι (Eros Music)
· 2005 Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Αλκυονίδες Μέρες
· 2006 Φίλιππος Πλιάτσικας, Ταξιδεύοντας με Άλλο Ήχο
· 2006 Γιάννης Χαρούλης, Χειμωνανθός
· 2006 Γιάννης Κούτρας, Χωρίς Βαλίτσα και παλτό (ΕΜΙ)


Δήμητρα Σέττα

Γιώργος Νταλάρας

Ο Γιώργος Νταλάρας γεννιέται στη Νέα Κοκκινιά, στον Πειραιά, στις 29 Σεπτεμβρίου 1949. Πατέρας του ένας από τους μεγάλους Έλληνες ρεμπέτες, ο Λουκάς Νταράλας. Από μικρός, επειδή ο πατέρας του φεύγει από το σπίτι, κάνει και ο ίδιος αρκετές δουλειές του ποδαριού για να βοηθήσει την οικογένειά του. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως το μήλο έχει πέσει κάτω από τη μηλιά.Η πρώτη, ερασιτεχνική, ηχογράφηση με τη φωνή του είναι ένα τραγούδι του πατέρα του, στο οποίο ο ίδιος τραγουδά ενώ ο πατέρας του παίζει μπουζούκι. Αυτό, γύρω στο 1964 με 1965, σε ηλικία δηλαδή 15 ετών. Πρόκειται για το τραγούδι "Πικρός καημός".Από μαθητής κάνει ερασιτεχνικές εμφανίσεις ενώ ήδη στα 17 του τραγουδά επαγγελματικά. Τις πρώτες εμπειρίες του στο πάλκο τις έχει στο κέντρο "Στου Στελλάκη" με το Στέλιο Περπινιάδη, όπου παίζει κιθάρα και τραγουδά. Ταυτόχρονα κάνει ακροάσεις αλλά όλοι τον απορρίπτουν με αιτιολογικό την ηλικία και το ακαλλιέργητο της φωνής. Το 1967 ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι, την "Προσμονή", που, λόγω του στίχου του, κόβεται από τη λογοκρισία. Λίγο αργότερα, ο Σπύρος Ζαγοραίος, αδελφικός φίλος του πατέρα του, καλεί το Μάκη Μάτσα στο μαγαζί του στην Πλάκα για να ακούσει τον Νταλάρα. Ο Μάτσας ενθουσιάζεται και ο Γιώργος υπογράφει το πρώτο του συμβόλαιο. Το 1968, μετά από κάποιες συμμετοχές σε δίσκους με τραγούδια των Λοίζου, Μητσάκη, ηχογραφεί τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τραγούδια των Σταύρου Κουγιουμτζή, Λουκιανού Κηλαηδόνη, Γρηγόρη Φούντα, Γιώργου Μητσάκη σε στίχους Κουγιουμτζή,κου Δασκαλόπουλου, Δημήτρη Ιατρόπουλου και Κώστα Βίρβου. Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν πουληθεί περίπου 10 εκατομμύρια δίσκοι του. Τη φωνή του μικρού ακόμα Γιώργου Νταλάρα εμπιστεύονται μεγάλοι συνθέτες για σημαντικά τους έργα όπως ο Απόστολος Καλδάρας με τη Μικρά Ασία και το Βυζαντινό Εσπερινό και ο Μίκης Θεοδωράκης με τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας. Το 1975 ηχογραφεί ένα διπλό δίσκο με ρεμπέτικα τραγούδια, το "50 χρόνια ρεμπέτικο", δίσκο με τον οποίο πολλοί είναι οι νέοι που έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με το ρεμπέτικο τραγούδι. Δεύτερη πινελιά του στον τομέα αυτό είναι ο δίσκος με τα Ρεμπέτικα της Κατοχής που θα βγάλει αρκετά χρόνια αργότερα. Το 1978 παρουσιάζει στην μπουάτ "Διαγώνιος" τον κύκλο τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου "Σεργιάνι στον κόσμο" και αποχωρεί οριστικά και από τις μπουάτ. Η δεκαετία του 1980 είναι δεκαετία των συναυλιών. Ο Γιώργος Νταλάρας βάζει το ελληνικό τραγούδι στα θέατρα της Ελλάδας και όλου του κόσμου. Το 1983 γεμίζει το Ολυμπιακό Στάδιο δυο συνεχόμενες φορές με τα εισιτήρια να εξαντλούνται πέντε μέρες νωρίτερα! Πραγματοποιεί περιοδείες σε όλο τον κόσμο παίζοντας σε κορυφαίους καλλιτεχνικούς χώρους (θέατρο Olympia στο Παρίσι) και συμμετέχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ,όπως στην Κούβα (1981), στο Europalia Festival των Βριξελών (1982), στο Peace Festival της Βιέννης (1983), στο Youth Festival της Μόσχας (1985), στη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας στην Αθήνα (1988). Το 1994 παρουσιάζει στο Μέγαρο Μουσικής την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού μέσω της παράστασης "Και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως" σε σκηνοθεσία του Κώστα Γαβρά. Το 1996 και για τρία χρόνια, επιστρέφει σε χώρο με ποτό, στην Ιερά Οδό, όπου εμφανίζεται κατά σειρά με τους Πυξ Λαξ, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μάριο Φραγκούλη, Γκόραν Μπρέγκοβιτς καθώς και με συγκροτήματα όπως οι Συνήθεις Ύποπτοι, οι Ποδηλάτες και τα Υπόγεια Ρεύματα. Είναι αξιοσημείωτη η συνεργασία του κατά τη διάρκεια της καριέρας του μόνο με μια δισκογραφική εταιρεία, τη Minos και μετέπειτα Minos - EMI. Φυσικά, συμμετοχές έχουν γίνει και σε άλλες εταιρείες. Ο Νταλάρας είναι πρωτοπόρος σε πολλά από τα μουσικά πράγματα της Ελλάδας. Έφερε σε επαφή το ελληνικό κοινό με μορφές τραγουδιού που είχαν παραμεληθεί από τους σύγχρονους ερμηνευτές (ρεμπέτικο) ενώ έκανε και άλλα ανοίγματα, όπως ο δίσκος με τα Latin. Ασχολήθηκε με όλα τα άξια λόγου ελληνικά είδη τραγουδιού, ακόμη και με τα παραδοσιακά. Μάλιστα συμμετείχε, με θαυμάσιες επιδόσεις, στο δίσκο "Τα αηδόνια της ανατολής", του μεγάλου Εβρίτη (γεια σου πατρίδα) αοιδού της δημοτικής μας παράδοσης Χρόνη Αηδονίδη, ερμηνεύοντας ορισμένα καταπληκτικά δημοτικά τραγούδια της Θράκης και Μικράς Ασίας. Οι επιδόσεις του σε όλα τα είδη που τραγούδησε δεν μπορεί να είναι το ίδιο επιτυχείς, ωστόσο αυτό απέχει πολύ από την προκατάληψη και την άρνηση που επικρατούν απέναντι σε όλα αυτά που έχει τραγουδήσει. Συνεργάστηκε με όλους τους σημαίνοντες συνθέτες και στιχουργούς του τόπου(Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Κουγιουμτζής, Καλδάρας, Λοίζος, Μαρκόπουλος, Πάνου, Σπανός, Θάνος Μικρούτσικος, Νικολόπουλος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μάνος Ελευθερίου, Πυθαγόρας, Κώστας Τριπολίτης κ.α) ενώ είχε και σημαντικές συνεργασίες με ξένους καλλιτέχνες, όπως ο Paco de Lucia, o Al di Meola, Ariel Ramirez, Goran Bregovic καθώς επίσης συνεργάστηκε και με άλλους γνωστούς ξένους καλλιτέχνες στα πλαίσια κοινών ζωντανών εμφανίσεων, όπως οι Sting, Joan Faulkner, Stephen Schubert, Dick Bakker, Bruce Springsteen, Peter Gabriel, Ian Anderson. Φυσικά, και στην Ελλάδα, συνεργάστηκε μέσω κοινών εμφανίσεων με άλλους καλλιτέχνες, όπως η Χαρούλα Αλεξίου, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, οι αδερφοί Κατσιμίχα, οι Πυξ Λαξ, η Ελένη Τσαλιγοπούλου κ.α. Αξιοσημείωτη είναι η για αρκετά χρόνια εμφάνισή του στο προσκήνιο του ζητήματος της Κύπρου. Η αγνότητα των προθέσεων αυτών των πρωτοβουλιών έχει αμφισβητηθεί από αρκετούς. Έδωσε δεκάδες συναυλίες σε όλο τον κόσμο αρθρώνοντας μουσικά την επιθυμία όλων των Ελλήνων για μια ελεύθερη Κύπρο. Αξέχαστες στιγμές αυτής της διαδρομής, η συναυλία στο θέατρο του Wembley, στο Λονδίνο, καθώς και στο Chicago Theatre Arena, χωρητικότητας 25.000 θέσεων. Για τον ίδιο σκοπό κυκλοφόρησαν και δυο θαυμάσιοι δίσκοι, "Ες γην εναλίαν Κύπρον", 1992 και "Των αθανάτων", 1994. Επιβράβευση αυτής της προσπάθειας ήταν και το βραβείο John Kenendy που του απονεμήθηκε το 1994.

Δήμητρα Σέττα

Κώστας Καφάσης

Μπορεί η εποχή του '70 -όταν ο Κώστας Καφάσης έγραψε τη δική του ιστορία στην τηλεόραση και στο τραγούδι- να πέρασε ανεπιστρεπτί, εκείνος όμως δεν... χάθηκε από το χώρο όπως άλλοι συνάδελφοί του. Η ιδιαίτερη καλλιτεχνική παρουσία του έγινε καλτ με το πέρασμα των χρόνων, με αποτέλεσμα ακόμα και οι σημερινοί νέοι, που δεν τον έζησαν στις δόξες του, να ενδιαφέρονται για τα παλιά τραγούδια του. Εκείνος παραμένει διαχρονικός και πάντα μέσα στα πράγματα. Πρόσφατα τον είδαμε να παίζει στην τηλεοπτική σειρά του μεγάλου καναλιού «7 θανάσιμες πεθερές» και συγκεκριμένα στο επεισόδιο «Η Αρβανίτισσα πεθερά», με πρωταγωνίστρια την Υρώ Μανέ. Ο Κώστας Καφάσης ανέκαθεν είχε χαμηλό προφίλ. Ποτέ δεν επιθυμούσε να μιλάει για τα προσωπικά του θέματα. Και με τη στάση του απέναντι στους άλλους καλλιτέχνες και τη σοουμπίζ γενικότερα φρόντιζε να μην προκαλεί. Ανήκει στους ιδιαίτερους καλλιτέχνες και κάνει τη δουλειά του χωρίς τυμπανοκρουσίες. Δεν σταμάτησε ποτέ να εμφανίζεται ζωντανά σε λαϊκά κέντρα της Αθήνας, αλλά και να κάνει extra εμφανίσεις στην επαρχία και στο εξωτερικό. Γεννημένος σε ένα χωριό της Καρδίτσας το 1940, σε νεαρή ηλικία ήρθε στην Αθήνα για να ασχοληθεί αρχικά με την ηθοποιία και έπειτα με το τραγούδι. Το 1965 έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στο «Ακροπόλ» και συγκεκριμένα στην επιθεώρηση «Αυλή και πεζοδρόμιο» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου. Το 1971 άρχισε να τραγουδά στην περίφημη μπουάτ «Κατακόμβη» της Πλάκας και ένα μήνα μετά ο Κώστας Πρετεντέρης τον κάλεσε να παίξει το ρόλο του «Ιωνάθαν» στη θρυλική σειρά της κρατικής τηλεόρασης «Η γειτονιά μας», την οποία εκείνος υπέγραφε. Για το ρόλο, που ομολογουμένως είχε τεράστια επιτυχία, ο ίδιος έχει δηλώσει με το γνώριμο χιούμορ του: «Υποδυόμουν ένα... σαρδανάπαλο γκαρσόνι». Παράλληλα, άρχισε να τραγουδάει σε μεγάλες πίστες πλάι σε μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως η Ρίτα Σακελλαρίου, η Πίτσα Παπαδοπούλου, η Μαίρη Λίντα, η Καίτη Ντάλι. Μεγάλη ιστορία στη νύχτα έγραψε στο κέντρο «Φαληρικόν», όπου εμφανιζόταν πλάι στη Σωτηρία Μπέλλου, τον Σπύρο Ζαγοραίο και τη Φωτεινή Μαυράκη. Εξω από το κέντρο τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα των θαμώνων -που συνωστίζονταν για να τον δουν και να τον ακούσουν- έφταναν μέχρι το στάδιο Καραϊσκάκη! Στο σινεμά έχει παίξει χαρακτηριστικούς ρόλους στις ταινίες «Μαριχουάνα stop», «Καλώς ήρθε το δολάριο», «Φίφης ο αχτύπητος», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Το πιο λαμπρό αστέρι» και «Μοντέρνα Σταχτοπούτα». Σε συνέντευξή του είχε πει: «Οταν έπαιζα με την Αλίκη είχα τόσο τρακ που έχανα τα λόγια μου». Ο λόγος; Τη θαύμαζε πάρα πολύ. Δισκογραφικά συνέδεσε το όνομά του με τον Κώστα Ψυχογιό, που του έγραψε μεγάλες επιτυχίες - ανάμεσα σε αυτές και το all time classic «Γέλα κυρία μου». Από τους πιο φανατικούς θαυμαστές του ήταν και ο δημιουργός της σειράς «Η γειτονιά μας», Κώστας Πρετεντέρης (πατέρας του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη). «Οταν τραγουδούσα έπαιρνε ένα ποτήρι, καθόταν στην πίστα και με άκουγε», έχει εκμυστηρευτεί ο ίδιος. Στον κινηματογράφο, τα τελευταία χρόνια έχει κάνει επιλεκτικές εμφανίσεις με αξιόλογους σκηνοθέτες όπως ο Θόδωρος Μαραγκός. Πέθανε από καρκίνο στις 13 Οκτωβρίου 2010.ΦιλμογραφίαΙσοβίτες - Boobheads (2008) [διευθυντής φυλακών]
Μη μου άπτου (1996) [(αστυνομικός)]
Ο Δραπετης του Φεγγαριου (1994)
Οι Απανθρωποι (1972)
Μαριχουάνα stop! (1971) [Σπύρος]
Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967) [Δημήτρης]
Το πιο λαμπρό αστέρι (1967)
Ο Πουλημένος Ανθρωπος (1967)
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)
Φίφης ο ακτύπητος (1966)
Η Βουλευτινα (1966)
Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1965) [Καζάκος]Σειρές που έπαιξε7 θανάσιμες πεθερές : Η Αρβανίτισσα πεθερά2007-08 MEGA
7 θανάσιμες πεθερές : Οι συμπεθέρες 2005-06 MEGA
Η γειτονιά μας 1972 ΥΕΝΕΔΔισκογραφίαΓέλα κυρία μου (1975)
Κατάλαβέ με (1976)
Σκέφτομαι εσένα (1977)
Σ’ αγαπώ (1978)
Πώς να φύγω (1979)
Και ποιός φταίει (1981)
Τα καλύτερα (1981)
Ερωτικά επειδσόδια (1983)
Συνείδησή μου (1985)
Ανοιχτά παράθυρα (1989)
Γέλα κυρία μου –Τα καλύτερα (1999)
Τραγουδώντας τις εποχές (1995)
Καφάσης Κώστας - Επιτυχίες (2000)
21 Μοναδικές επιτυχίες (2007)

Δήμητρα Σέττα 

Σκαρπέλης Κουλής

Ο Κούλης Σκαρπέλης υπήρξε ένας εργάτης του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού που το υπηρέτησε πιστά και με συνέπεια επί 60 χρόνια. Διακρίθηκε σαν μπουζουξής, συνθέτης και τραγουδιστής. Τα τελευταία δέκα χρόνια έγινε ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός από το αθηναϊκό κοινό με τις συνεχείς εμφανίσεις του στο πάλκο του κέντρου «Στοά των Αθανάτων», στη Βαρβάκειο Αγορά.
Ως συνθέτης ο Κούλης Σκαρπέλης είχε γράψει περισσότερα από 50 ρεμπέτικα και κοινωνικά λαϊκά τραγούδια και έκανε μεγάλες επιτυχίες όπως: «Ο Διαβολάκος», με τη φωνή του Παναγιώτη Μιχαλόπουλου, «Τρεις σταγόνες δηλητήριο», «Κάθησε φίλε να σου πω», με τη Σωτηρία Μπέλλου, ενώ τραγούδησε και ο ίδιος τραγούδια του, όπως τα «Πενθοφορεί η Κοκκινιά», «Στης Αίγινας τις φυλακές», «Στο Περιστέρι», «Ο γεροκατάδικος». Σαν τραγουδιστής ερμήνευσε και τραγούδια άλλων συνθετών (Κηρομύτης, Γενίτσαρης, Παγιουμτζής). Έπαιξε και τραγούδησε σε πολλά κέντρα της Αθήνας και κυρίως στις λαϊκές συνοικίες.
Ο Σκαρπέλης γεννήθηκε το 1923 στη Σέριφο και από μικρός μπήκε στον αγώνα της ζωής. Στα 15 του χρόνια ασχολήθηκε με το ρεμπέτικο. Έπαιζε μπουζούκι και μπαγλαμά και τραγουδούσε. Στη διάρκεια της Κατοχής πολέμησε (μέσα από τις οργανώσεις του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ) τους Γερμανούς κατακτητές, αλλά μετά την απελευθέρωση συνελήφθη από τις μεταβαρκιζιανές κυβερνήσεις της σκοπιμότητας και φυλακίσθηκε για πέντε χρόνια στις φυλακές Αβέρωφ, Χατζηκώστα, Κέρκυρας, Αίγινας και Χαλκίδας, ενώ αργότερα γνώρισε τις σκληρές εμπειρίες της Μακρονήσου, όπου κρατήθηκε.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Κούλης Σκαρπέλης δούλεψε στο λαϊκό πάλκο, με τους Μάρκο και Αργύρη Βαμβακάρη, Μιχάλη Γενίτσαρη, Πρόδρομο Τσαουσάκη, Σπύρο Καλφόπουλο, Σπύρο Ζαγοραίο, Γιώργο Μανισαλή, Θανάση Αθανασίου. Παράλληλα με τις εμφανίσεις του σε κέντρα συνέθεσε πολλά τραγούδια, όμορφα ρεμπέτικα, τα οποία όμως οι εταιρείες δίσκων δεν προωθούσαν γιατί ο Σκαρπέλης ήταν σαν χαρακτήρας ασυμβίβαστος. Σ' όλη του τη ζωή στάθηκε μακριά από κυκλώματα και υπολογισμούς. Όταν μάλιστα το κλασικό ρεμπέτικο τραγούδι περνούσε μεγάλη κρίση στη χώρα μας, ο Κούλης δούλεψε σαν αχθοφόρος στη λαχαναγορά, αλλά και οικοδόμος. Το 1979, μαζί με τον Σπύρο Καλφόπουλο και τον Θανάση Αθανασίου, έκαναν μεγάλη περιοδεία στη Δυτική Γερμανία και τραγούδησαν ρεμπέτικα (κι έπαιξαν μπουζούκι) μέσα στον καθεδρικό ναό του Βούπερταλ, πράγμα που είχε προκαλέσει ποικίλα σχόλια στον Τύπο τότε.
Σ' όλη του τη ζωή και στην 60χρονη πορεία του στο ρεμπέτικο τραγούδι ο Κούλης Σκαρπέλης υπήρξε άξιος και ανυποχώρητος μαχητής ώς τις τελευταίες του στιγμές. Το έργο του και η προσφορά του αγνοήθηκαν από την πολιτεία λόγω της πολιτικής του τοποθέτησης.
Χαρακτηριστικά ήταν τα τελευταία λόγια, του αποχαιρετισμού για τον Σκαρπέλη, που είπε ο φίλος του Γιώργος Κυριακόπουλος: «Μπορεί να έφυγες στο σκότος της δημοσιότητας, κερδίζεις όμως το φως της αιωνιότητας». Ενώ ένας πιστός θαυμαστής του συμπλήρωσε: «Ο Κούλης μας, ο "Διαβολάκος" ήταν τόσο καλός και αγνός, που μας έφυγε για τον Παράδεισο!». Πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 2000.

Δήμητρα Σέττα

Αδελφοί Κατσιμίχα

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, γνωστοί και ως αδελφοί Κατσιμίχα ή Κατσιμιχαίοι είναι Έλληνες τραγουδοποιοί, οι οποίοι, στο μεγαλύτερο μέρος της μουσικής τους σταδιοδρομίας, αποτέλεσαν μουσικό δίδυμο. Οι αδελφοί Κατσιμίχα είναι δίδυμα αδέλφια. Γεννήθηκαν στην Αθήνα και μεγάλωσαν στον  Αγιο Δημήτριο και την Νέα Σμύρνη ενώ έζησαν την νεότητα τους εργαζόμενοι στη Δυτική Γερμανία
Αρχικά έγιναν γνωστοί με τη συμμετοχή τους στους Μουσικούς Αγώνες της Κέρκυρας που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζηδάκης το1982 όπου και βραβεύτηκαν για το τραγούδι "Μια βραδιά στο λούκι". Ο πρώτος δίσκος τους με τίτλο "Ζεστά ποτά" κυκλοφόρησε το 1985 σε παραγωγή του Μανώλη Ρασούλη.
Από τότε και για περίπου 20 χρόνια, κυκλοφορούσαν μαζί δίσκους όπου έγραφαν και ερμήνευαν οι ίδιοι τα τραγούδια τους. Παράλληλα, εμφανίζονταν ζωντανά σε μουσικές σκηνές της Αθήνας μόνοι τους ή σε συνεργασία με άλλους μουσικούς. Συμμετείχαν ακόμη και σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών.

Δισκογραφία

• 1985 Ζεστά Ποτά
• 1987 Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις
• 1989 Απρίλη Ψεύτη
• 1992 Υπάρχει λόγος
• 1992 Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη
• 1994 Της Αγάπης Μαχαιριά
• 1996 Η αγέλαστη πολιτεία και οι καλικάντζαροι
• 1997 Παράλληλη Δισκογραφία
• 2000 Τρύπιες Σημαίες
• 2001 20 Χρόνια Live
• 2002 Στους Ελαιώνες της Αγάπης
• 2006 Μουσική Αυτοβιογραφία

2004 Οι μπαλάντες των πολυκατοικιών - Πάνος Κατσιμίχας
2007 Μέχρι να πάρεις παγωτό, σε βρίσκει ο χειμώνας - Πάνος Κατσιμίχας, Μάνος Ξυδούς